KamRun ’s Reviews > گل بر گسترهٔ ماه > Status Update

کنارِ من که می‌آید
تمام ساعت را می‌ترسم
چرا نترسم آخر؟ چرا نترسم؟
چراغِ سرخ تخیل، کنار خرمنِ پنه‌ست
که گر بگیرد در من، تمام گردم من؛
و آفتاب تموز است در نهایت اوج
که گر بگیرد در برف، برف‌های تمیز
که گر بگیرد در من، تمام آب شوم؛
و کهکشان غریبی است
به‌دورِ خلوتِ هذیانیِ شبانه‌ی من
که گر بگیرد در من، تمام کاه شوم