Sara’s Reviews > دلهره هستی > Status Update

در سفر کلک زدن دیگر ممکن نیست. یعنی نمی توان به ساعت ها کار اداری و کارگاهی پناهنده شد. مردم همیشه از این ساعات دشوار گله می کنند، در حالیکه این لحظات گرفتاری، سپر ما در برابر غم تنهایی است. به همین جهت همیشه در صددم داستانهایی بنویسم که در آنها قهرمانان من بگویند: "اگر کار اداری نبود تکلیف من چه می شد؟" یا: "زنم مرد، اما خوشبختانه یک بسته بزرگ مرسوله دارم که باید بنویسم تا فردا آماده ارسال باشد."

احساس گنگ و دردناکی در کوچه های پراگ دنبالم می کرد. قیافه ابلهانه مستخدم مسافرخانه را، کفش های براقش را که به طرز عجیبی برگشته بود و دکمه کتش را چگونه فراموش کنم؟

بی شک مدتی پیش از این مرده بود. و زندگی در مسافر خانه به سیر خود ادامه داده بود.

کرانه های شبی که در آن دیگر به خود هم تعلق ندارم کجاست؟

امشب به شوق مرگ پی میبرم. چرا که از خلال آبگینه زوشن زندگی آن سوی حیات را می نگرم و میبینم که دیگر هیچ چیز حائز اهمیت نیست.

مردی هم آغوش رنج است و نصیب او تیره روزی از پی تیره روزی است. مرد آن همه را تحمل می کند، و در دل سرنوشت خود جای می گیرد. ارجش می نهند. و بعد شبی و دیگر هیچ: مرد به دوست بسیار عزیزی بر می خورد. دوست بی خیال با او سخن می گوید. مرد به خانه

مدت هاست که دیگر زن، مغموم و اندوهگین نیست. شوهر خود را فراموش کرده است اما هنوز از پدر فرزندان خود سخن می گوید.

سال ها بعد پسر احساس کرد در آن شب ظلمانی چقدر تنها بودند. تنها در برابر همه. در حالی که آن دو با تب دست و پنجه نرم می کردند؛ دیگران در خواب ناز بودند.

صدای خنده ها یک هشدار است.

او می خواهد به هر نحوی شده این شهر را ترک کند. اما یک روز پی می برد که در میان تیره روزان، بهروزی فردی غیرممکن یا دست کم شرم آور است. پس می ماند تا در مبارزه علیه این بیداد مردم را یاری دهد.

اگر انسان می خواهد شناخته شود، فقط کافی ست بگوید که کیست. اگر سکوت اختیار کند و یا دروغ بگوید، غریبه و تنها می میرد و اطرافیان خود را دچار غم و اندوه می کند. اگر راست بگوید، هرچند سرانجام خواهد مرد، ولی دست کم به خود و دیگران یاری می دهد که مدتی شاد زندگی کنند.

تار و پود عمر ما، ایام شاد و ناشادی است که باید زیست. بکوشیم تا از جنبه های مثبت آن بهره مند شویم.

هیچ چیز به انسان ها داده نمی شود و مختصری که به چنگ می آورد به بهای شهادت ها و مرگ های ناحق است. ص۱۹

آدمی در دایره تنگ ایام می گردد و می پندارد که به پیش می رود. ص۲۰