Nikki’s Reviews > Vroege werken > Status Update

Poëzie is gelegen in de poging de kloof tussen dat wat zich laat weten en dat wat zich laat beseffen met woorden te overbruggen. Ik geloof dat in de poëzie het meest overtuigende menselijke angwoord op de natuurwetten schuilt. Waarmee niet gezegd is dat ik aan een van beide zaken veel tijd besteed.

Empathie is meer dan een ontdekking van het gedeelde, het is een overwinning op het wezenlijke verschil.

Ik weet wat van het verre verleden en wat van het heden, maar veel is het allemaal niet.

Ik herinner me snoepverpakkingen, colablikjes en de mufheid van onbestemd afval dat lijkt te weten dat het niet zal worden opgeruimd en dat genoegzaam geheel in eigen tempo vergaat.

Op de banaalste momenten, wanneer ik over straat loop of door een supermarkt dwaal, verbaas ik me erover dat ik, oog in oog met die allesoverheersende onzekerheid, vrijwel nooit ontredderd ben. Daarop volgt steevast mijn verwondering over de afwezigheid van massale paniek in het straatbeeld.

Wat rest is de menselijke conditie in een notendop: tussen het moment waarop je wordt geboren en het moment waarop je sterft gebeuren sommige dingen wel en andere dingen niet.

Onzekerheid voorstellen als een luxeprobleem, het gevolg van een overdaad in plaats van een gebrek aan opties, is het leven reduceren tot zijn meest oppervlakkige uitdrukking: lifestyle.

Elke ochtend herken ik in mijn broodrooster het symbool van de vooruitgang die enkele eeuwen kapitalisme ons hebben gebracht. De oneindige poging druppels zweet in te ruilen voor piepkleine beetjes verveling. Wie het zweet wel inlevert maar de verveling niet wil toelaten zal het met iets anders, meestal stress, moeten doen. Vooruitgang bestaat (…), maar met elke broodroosterinnovatie gaat iets verloren.

De paradox is deze: hoezeer het verleden ook uit ficties mag zijn opgebouwd, er is tegelijkertijd niets waarop we meer (denken te) kunnen vertrouwen, niets wat meer zekerheid biedt dan wat is geweest. Er ligt een sluier van vergankelijkheid over, die ons met nostalgie, weemoed, vreugde of spijt kan vervullen, maar er valt niets meer aan te veranderen.

De doden zullen altijd talrijker zijn dan de levenden. En terwijl de doden voor ons bestaan, bestonden wij voor de doden niet. Zo liggen de verhoudingen en zo hebben ze altijd gelegen.