Sarah Far’s Reviews > زندگی بتهوون کتاب اول: از اروئیکا تا آپاسیوناتا > Status Update

گوته موسیقی کلام را آفرید
و تنها خود از جادوی آن باخبر بود.
گروه کوچکی از بازیگران که درفن بیان و دکلاماسیون مهارت داشتند زیردست او بودند، و در نهایت سختگیری از آنها می‌خواست که فن خود را خوب بیاموزند و موسیقی کلام را رعایت کنند. (بازیگری و خواندن در اپراست)

گوته پیره
بتهوون پیغمبر
و هردو پیر و پیغمبرن (در کار خودشون)

گوته در مورد موسیقی باخ به تعبیر زیبایی می‌گوید:
پنداری این هارمونی جاودانه با خود سخن می‌گوید، همان‌گونه که خداوند لحظاتی بیش از آفرینش جهان با خود سخن می‌گفت

گوته در موسیقی
نظم را می‌خواست و روشنایی روح و جاودانگی را می‌طلبید و دیگر هیچ!
گوته از ملودی‌های نرم و احساساتی بیزار است. و می‌گفت
به موسیقی زنده و پرشور نیاز دارم، آدم به چیزهایی نیاز دارد که در وجودش نیست.

بتهوون پرخاشگر و عصبی ولی مظلوم...
این دو رفتارش ضد‌ونقیضه
خیلی بهش ستم کردند...

گوته در شصت سالگی به ریمر گفته بود:
کسی که از دیگران حساس‌تر است، در عین‌حال می‌تواند در برابر احساساتش، از همه خشن‌تر و بی‌اعتناتر باشد. چنین کسی باید خود را با زره ضخیمی بپوشاند تا لز برخوردهای خشن محفوظ بماند. اما این زره بیش از هر چیز بر سینهٔ آدمی سنگینی می‌کند.

بتهوون می‌نویسد:
فقط یک چیز به انسان امتیاز می‌بخشد، آن‌هم نیکی است.

بتهوون در نامه‌ای در نهایت ابراز فروتنی و احترام و علاقه به گوته خبر می‌دهد که موسیقی «اگمونت» را برای او خواهد فرستاد تا داوری او را بشنود:
حتی اگر سرزنشم کنید برایم امتیازی خواهد بود. سرزنش شما را مانند بهترین ستایش‌ها به جان خواهم پذیرفت.

نامه‌نگاری دو عشق...

دارم سریال هانیبال می‌بینم که بدن قطعه‌قطعه میکنه و می‌خوره
بتهوون اما درون آدم رو با موسیقیش شرحه‌شرحه میکنه و میکشه.

مقایسه‌ی خیلی مزخرفیه
ولی کشتن با موسیقی بتهوون چطور می‌توونه باشه!!!!

هیچکس در یک حال نمی‌ماند، آدمی ناچار در طول حیات عوض می‌شود