Sepehr Omidvaar’s Reviews > The Essay Film: From Montaigne, After Marker > Status Update

چند قرن بعد از مونتنی، ترین‌تی‌مین‌ها می‌گوید: " من می‌گویم دلیلی برای سفر نبود اگر هدفمان قرار گرفتن در معرض امر عادی به شیوه‌های غیرعادی نبود؛ اگر نمی‌خواستیم به شیوه‌ای عادی چیزهایی را حس کنیم و درباره‌شان بیندیشیم که شاید بعداً، در قابی عادی، به امری فوق‌عادی بدل شوند."

انگار که دارم از زندگی‌ام فیلم می‌گیرم تا زندگی‌ای داشته باشم که از آن فیلم بگیرم، مثل ارگانیسمی بدوی که با بلعیدن خود تغذیه می‌کند و همینطور که از بین می‌رود، رشد می‌کند... کمی مثل این می‌ماند که در آینه‌ای نگاه کنی و سعی کنی ببینی وقتی که واقعا به انعکاس خود در آینه نگاه نمی‌کنی، چه شکلی می‌شوی.
به این ترتیب چالش فیلم جستار خودنگار دیدن خود به آن شکلی است که وقتی به انعکاس خود در آینه نگاه نمی‌کنی به نظر می‌آید

"من خودم را جستارنویسی می‌بینم که در قالب رمان به خلق جستار می‌پردازد، شاید هم در قالب جستار،رمان : فقط به جای نوشتنشان، فیلمشان می‌کنم."

به نقل از ژان لوک گدار
صفحه ۱۱۵

مارکر در مواجهه‌های جستاری اولیه‌اش با کلمات و تصاویر عکاسانه، قلمرویی ذاتاً مدرن میان تصاویر کشف کرد که در آن، فضاهای محوشونده و خطوط زمانی پررنگ از بیننده فیلم طلب می‌کنند تا در مقام متفکر ظاهر شود. هر چه باشد همان‌طور که مارکر در کره‌ای ها خاطرنشان می‌کند، قرن بیستم "ممکن بود چیزی نباشد جز یک محو(فید) عظیم و پایان‌ناپذیر."

صفحه ۸۱

"همه چیز، به همان سرعت تصویری فراموش‌شده میان دو نما، می‌آید و می‌رود."

صفحه ۶۶

با وجود همه تفاوت‌هایی که در موضوعات و کردارهای رسانه‌ای آثار کریس مارکر وجود دارد، دغدغه‌های او آشکارا ثابت مانده است: خاطره، فقدان، تاریخ، اجتماع انسانی و شیوه‌هایی که سوبژکتیویته شکننده ما این تجربیات را بازمی‌شناسد، بازنمایی می‌کند، تسلیمشان می‌شود و از آنها جان به در می‌برد.

صفحه ۶۳