کوروش’s Reviews > دنیای قشنگ نو > Status Update

و خانه، درونش به اندازه بیرونش گند بود. درونش مثل لانه خرگوش بود، مثل یک کپه آشغال که از اصطکاک و تراکم حیات گرم شده باشد، و بوی تعفن احساسات ازش بلند بود. چه صمیمیت خفه کننده ای! چه روابط خطرناک و ابلهانه و وقیحی بین اعضای خانواده برقرار بود! مادر مثل دیوانه ها بچه هایش (بچه های خودش) را زیر بال میگرفت... عین گربه ای که توله هایش را زیر بال بگیرد؛ اما گربه ای که حرف می زد، گربه ای که متصل می گفت: «بچهم. بچهم. آخ، آخ، روی سینهم، دستهای کوچولوش، گرسنگیش، و آن لذت عذاب آلود نگفتنی! تا آخرش بچه م خوابش ببره، بچه م خوابش ببره با یه حباب سفید شیر کنج لبش. کوچولوی قشنگم بخوابه...» مصطفی موند با اشاره سر گفت: «بله، چندشتان می شود.»