Paulien’s Reviews > Verborgen tralies > Status Update

Het was alsof dat simpele zinnetje de deksel lichtte van een enorme doos die boordevol zat met krampachtig onderdrukte gevoelens.

We moesten eten, maakte de vrouw ons duidelijk. Maar hoe kun je nu eten als je je helemaal niet op je gemak voelt en nog nooit een boterham met beleg hebt gezien?

Het laatste wat we die middag van mijn vader vernamen, was zijn dreigende belofte dat alles zou veranderen.

We waren gearriveerd in ons nieuwe land. Hier wachtte een beter leven. Dat dachten wij daar voor de deur van onze woning. Welkom in Rijswijk. De plaats waar ons alles, maar dan ook alles, zou worden afgenomen.

Als je zonder wortels probeert te leven, zweef je als het ware door het bestaan.