Sahar’s Reviews > کلرامبو > Status Update

«ماکسیم رفت، آسوده‌خاطر از بازگشت به جبهه. شکاف بین خط مقدم و پشت جبهه به‌نظرش بسیار ژرف‌تر از شکاف ترانشه‌ها جلوه می‌کرد‌. خمپاره‌اندازها مهلک‌ترین نبودند، بلکه اندیشه‌ها بودند. در حالی‌که از پنجره واگنی که به راه افتاده بود خم می‌شد، نگاهش چهره‌های متاثر عزیزانش که از او دور می‌شدند دنبال می‌کرد و با خود می‌اندیشید: ای نگون‌بختان! شما قربانیان آنانید! و ما قربانیان شمایان...»

«به نگاشتن مدایحی برای جنگ پرداخت. شاعرانی که به جنگ نمی‌رفتند در این کار از هم پیشی می‌جستند.[...]به حالِ سربازان اما توفیری نداشت. مردم پشت جبهه از این اشعار به‌مراتب بیشتر لذت می‌بردند تا از روایات بی‌فروغ و متعفنی که از ترانشه‌ها به گوش می‌رسید.»