Fatemeh Mousavi’s Reviews > Half a World Away > Status Update

روی صندلی جلوی پنجره نشست. ماه داشت در افق محو می‌شد. جلگه تنها و زیبا بود و او نمی‌توانست از آن چشم بردارد. تنهایی، تمام جانش را در بر گرفته بود؛ گویی این یک درد جسمانی بود، نه فقط یک احساس. انگار مایعی بود که به جای خون در رگ‌هایش جاری شده بود و با تپش قلبش به تمام رگ‌هایش سرازیر می‌شد. دیگر حتی جیدن هم نبود؛ فقط تنهایی بود.