Sepehr Omidvaar’s Reviews > تصویرخوانی: وقتی به یک اثر هنری نگاه می کنیم، به چه می اندیشیم > Status Update

آن شهر آرمانی و بسامانی که در خیال می‌پروریم تصویر ذهنیِ یکپارچه‌ای از آنچه می‌بایست مکان زندگی ما باشد(به گمان من) تنها بر روی کاغذ وجود دارد، در آرمان‌شهر توماس مور یا در روایات رازآمیز آتلانتیس

تنها و تنها آنچه نادیدنی است احساسات ما را برمی‌انگیزد

تئودور ژوفروئا، درس های زیباشناسی

عجیب اینکه پیکاسو، در مقام کسی که عمیقا رنج و غذاب آدمی را تصویر می‌کرد، یکسر از فهم آنچه فردی رنجور بدان نیاز داد بی‌بهره بود: نیاز به حضور انسانی دیگر که توانا به درک رنج او، قادر به گوش‌سپردن به او و نثار شانه‌ای به او باشد، و نه صرفا قادر به نثار نگاهی خوش‌قریحه به او

جکسن پالک دوست داشت بومش را بر کف زمین بخواباند و نقاشی‌اش را بکشد. می‌گفت با این کار "احساس می‌کنم به اثر نزدیک‌تر هستم، به بخشی از نقاشی بدل می‌شوم، چرا که با این شیوه می‌توانم گرد نقاشی راه بروم، از هر چهار گوشه‌ی نقاشی روی آن کار کنم و به معنای واقعی کلمه در دل نقاشی قرار بگیرم. این کار نظیر شیوه‌ی شن‌نگارانِ سرخپوست در غرب آمریکاست."

اگر نگاه‌کردن به تصاویر هم‌ارز عمل خواندن است، بنابراین شکل بسیار خلاقانه‌ای از عمل خواندن است، خواندنی که در خلال آن ما بایستی نه تنها از کلمات لحن و ذوق و احساس بیافرینیم، بلکه از تصاویر نیزذوق و احساس و روایت.

آنچه نوشتار نصیب خوانندگان می‌کند تصویر نصیب افراد امی و درس‌نخوانده می‌کند، نصیب آنان که صرفا از راه چشم چیزی را درک می‌کنند، چرا که افراد امی در تصاویر روایتی را می‌بینند که قاعدتا از آن سردرمی‌آورند. از این رو تصویر، نزد عوام‌الناس، هم‌ارز عمل خواندن است.

دانته آن دسته از گناهکارای را که مرتکب "گناهان گرگ" شده بودند در طبقه‌ی هشتم دوزخش جای داده بود: اغواگران، ریاکاران، ساحران، سارقان و دروغگویان.

هر عکسی واگویه نادرستی از واقعیت است.

هر نقاشی‌ای شاید، به تعبیری، یک معما باشد؛ هر نقاشی‌ای شاید بتواند وانمود کند که پرسشی در باب موضوعش، درسش، پی‌رنگش یا معنایش طرح می‌کند.

هر رنگی از طریق کلمات شناخته می‌‍شود. هیچ رنگی، هیچ نشانه‌ای، بی‌غرض نیست. ما به رنگ‌ها هم واقعیتی جسمانی و هم واقعیتی نمادین می‌بخشیم، یا هم بازنمودی از خودشان را و هم جلوه‌ای از الوهیت را نثارشان می‌کنیم.