Hosein Tahery’s Reviews > از رنجی که می‌بریم > Status Update

از یک آرامش طولانی به همان اندازه که از مرگ می‌ترسند فراری بود.

چطور می‌تونم یک جا پابند بشم. من هوای اتاقی رو که توش بیست دفعه نفس کشیده باشم دیگه نمی‌تونم فرو بدم. خفه می‌شم. خودمم می‌دونم خیلی بده. اما من بیابونی شده‌ام.

آن‌ها که عاقل‌تر بودند، خود را سرگرم نگه می‌داشتند. و از فکر کردن می‌گریختند.

همه کسانی که از دیدن وصالی وجد و شعفی در خود حس می‌کردند، شاید هم او را نمی‌شناختند و یا اصلا دوستش نمی‌داشتند ولی این قدرت او بود که دوست داشتنی‌اش می‌ساخت. در محوطه‌ای که او‌ کار می‌کرد وقار و عزت نفس از در و دیوارش می‌بارید.