Nastaran’s Reviews > در باب حکمت زندگی > Status Update

برسم این کتاب رو تموم کنم، شاهکار کردم.

انسانهای برجسته و شریف به زودی به این واقعیت پی می برند که در دست سرنوشت تربیت می شوند، از این رو با سپاس تسلیم آن می گردند. آنها می فهمند که در جهان می توان به بصیرت دست یافت، نه به سعادت و بنابراین عادت می کنند و رضایت دارند که بصیرت را با امید مبادله کنند.

فصل دوم از آبروی شهسواری به بعد یه مقدار کسل کننده بود.

هرچه انسان از لحاظ درونی غنی تر باشد، دیگران را تهی تر می یابد و بسیاری از چیزهایی که افراد عادی را ارضا می کند برای او سطحی و پوچ است. شاید این همان قانون کلیِ تاوان دادن باشد، که اعتبار خود را اینجا هم نشان می دهد. آری، بارها گفته اند -و تا حدی هم قانع کننده است- که انسانِ کوته فکر اساساً سعادتمندترینِ انسانهاست. البته هیچ کس به این سعادت رشک نمی برد.
صفحه 58

مشغولیت اصلی مردم در همه ی کشورها ورق بازی شده است که نشان دهنده ی ارزش آنها و اعلام ورشکستگیِ فکر است. از آنجا که فکری برای مبادله با یکدیگر ندارند، ورق مبادله میکنند و می کوشند پول یکدیگر را ببرند.

واضح است که سعادت ما چقدر به آنچه هستیم، یعنی به فردیتمان وابسته است، حال آنکه غالباً فقط سرنوشت را، یعنی آنچه را که داریم یا می نماییم به حساب می آوریم. ممکن است سرنوشت ما بهتر شود، اما کسی که غنای درونی دارد از سرنوشت انتظار چندانی ندارد. برعکس، ابله ابله می ماند، کورذهن تا آخر عمر کورذهن می ماند، حتی اگر در بهشت و در میان حوریان باشد.
از این رو گوته می گوید:
همه مردمان، چه آنان که در مقامی پست اند، چه آنان که