Aroosha Dehghan’s Reviews > تاریخ بیهقی: جلد ۲ از دوره ۲ جلدی > Status Update

دموکراسی از نگاه سلطان مسعود:
«من باری این نذر از گردن بیفگنم و پس از آنکه قلعت هانسی گشاده آید هیچ شغلی دیگر پیش نگیریم و بازگردیم، چنانکه پیش از این نوروز مدتی به غزنین بازرسیم.
و ما این اندیشیده‌ایم و ناچار این اندیشه را امضا باید کرد.
اکنون آنچه شما درین می‌دانید بی‌محابا باز گویید.»

آتش در شهر زدند و هرچه خواستند می‌کردند و هرکه را خواستند می‌زدند و هرکه را خواستند می‌گرفتند و قیامت را مانست دیوان بازنهاده و سلطان از این آگاه نه و کس را زهره نه که بازنماید
...
و سخت دشوار است بر من که بر قلم من چنین سخن می‌رود و لاکن چه چاره است، در تاریخ مهابا نیست

بیهقی:
فصلی خوانم از دنیای فریبنده بیک دست شکر پاشنده و بدیگر دست زهر کشنده‌

فردوسی:
چنین است آیین گردنده دهر
گهی نوش بار آورد گاه زهر

در هوشمندی سلطان محمود همین بس که هزار سال پیش فهمیده بود کارِ مُلْک به اَهلِ عَمّامه نباید سپردن!

و این جهان گذرنده را خلود نیست و همه بر کاروانگاهیم و پس یکدیگر می‌رویم و هیچ‌کس را اینجا مقام نخواهد بود، چنان باید زیست که پس از مرگ دعای نیک کنند.

این که زابل تاریخی هیچ ربطی به زابل امروزی نداره و نزدیک غزنی بوده هم جالبه.

یک مشت مفت‌خور لات‌و لمپن هر سال میان دربار سلطان غزنوی که پاشید بریم هند غزو کنیم علیه این هندی‌ها و غارتشون کنیم و بکشمیشون تا خدا بهمون اجر دنیوی و اخروی بده.
جدا تف به اعتقاداتتون.

شما هم حس می‌کنید که بیهقی عامدانه هیچ اشاره‌ای به فردوسی و اشعار شاهنامه نمی‌کنه؟
یعنی حتی اشعار شاهنامه که در مدح محمود هست رو هم نمیاره. میره از یک شاعر گمنام قصیده میگه.
من در این نادیده‌گیری عمد می‌بینم.

«و چون شب سیاه به روز سپیدش تاختن آورد و آفتاب را کسوفی افتاد...»
داره درباره‌ی بلوغ و ریش درآوردن پسره حرف می‌زنه
با این ادبیات
با این واژه
🥹😭

این جنگی که بیهقی داره توضیح میده همونیه که دقیقا در میانه‌ی سرایش شاهنامه‌ی فردوسی در نزدیکی روستای پاژ (زادگاه فردوسی) رخ میده.