Αντώνης Περδικάρης > Quotes

“... θα σε περιμένω ...

αγάπη μου σε σκέφτομαι απόψε πάλι
έρχεσαι σαν αστέρι μες

τη νύχτα
είναι πάντα
οι στίχοι μου πικροί μες το σκοτάδι
που σε προσμένω δίχως ένα φως
κι είναι κρυμμένα
τα μάτια σου
απ’ τα κλειστά πορτόφυλλα
της νύχτας

το στέρνο των κυμάτων
σίμωσα εκεί που έψαχνα
τους δρόμους της φυγής σου
οι βραδινές ριπές ανέμου
στης αγάπης την αρμύρα γράφουν λέξεις
του ουρανού και των ερώτων όνειρά εξορισμένα
μια μάγισσα πανσέληνος και σμήνη άστρων
σπασμένα λόγια σκοτεινά τα φύκια

η λαβωμένη θάλασσα ορθώνει τα κομμάτια της,
τα βραδινά ταξίδια τη βοή της νοσταλγίας

©Αντώνης Περδικάρης
Ονειρο-Κατασκευαστής”
― Αντώνης Περδικάρης, Όνειρο-κατασκευαστής

“και σβήνονται οι δρόμοι της αγάπης
σαν το χαμένο φως
κι’ εσύ μου λες για τους θλιμμένους στίχους

λυπημένα του κόσμου τα τραγούδια να το ξέρεις
ψίθυροι
της βροχής
μες το σκοτάδι
και τα θυμίζουν τα στενά της πολιτείας
τα ραγισμένα
εκεί που έχασα το πρόσωπό σου

κι' είναι το τραγούδι των πουλιών
παράπονο στο νήμα του ανέμου'

όταν βλέπω την αρμύρα ένας μόνο στεναγμός
με χωρίζει
με' σένα

λυπημένα του κόσμου τα τραγούδια να το ξέρεις

© Αντώνης Περδικάρης
Όνειρο-Κατασκευστής”
― Αντώνης Περδικάρης, Όνειρο-κατασκευαστής

“Σκούρα θάλασσα ξεφτίζει
μέσα σε αυτό το κύμα.
Κενός ο θόλος
Αρμυρίκια, θάμπος βράχων
Σε προσμένω…

Αγκαθιές μαλάματα
Χρυσά κεντριά υπαίθριων ψαριών
Αμήχανα των φεγγαριών φιλιά
Καρφιά στα δόντια της αράχνης του πελάου

Κίτρινες ρωγμές οι λέξεις
γράφουν των ανέμων όρκους έκθετους…
Ταξίδια, όνειρα, σειρήνες

Ξάρτια
Έμβλημα υδάτων,
χαιρετιστική αφρών ανάσα.
Και εσύ κοιτάς αστερισμούς,
ατέρμονες νησίδες λύπης.

© Αντώνης Περδικάρης
'Ονειρο-Κατασκευαστής”
― Αντώνης Περδικάρης, Όνειρο-κατασκευαστής

“~ Υπόσταση ~

σ ΄ αγαπώ και σου γράφω

είδα το πρόσωπο σου
τέσσερα μάτια
τέσσερα χείλια
κι ‘ έγινε δρόμος
δρόμος ονείρου

άστρο μοναδικό μου
περίμενε με

φορώντας την αγάπη σου γεννήθηκα
στο άπειρο θωρώ τον ήσκιο σου
κι ‘ όταν κλαίω ζωή υφαίνω στο κορμί σου

στα μάτια σου
το γκρίζο και το θαλασσί
και μια αγάπη θεϊκή
στην αλισάχνη
στο κύμα πλάι
με νότες ασπροκέντητες
σε τραγουδούνε μουσικές

©Àντώνης Περδικάρης”
― Αντώνης Περδικάρης, Προσκυνώντας μια Γοργόνα

“~ Πανωραία ~

πως να σε ζωγραφίσω μάγισσά μου
στις στεριές τις μακρινές
π’ ακούγεται
η φωνή σου
οι ναυτίλοι μείναν άφωνα σημεία
τα ταξίδια
άκυρα κρυμμένα
...
πως να ζωγραφίσω
το χαμόγελό σου
ο ήλιος σου τυφλώνει
είσαι θεά
της θάλασσας πλανεύτρα πανωραία
αποστολές χαμένες και καΐκια φευγαλέα
εκεί που φτερουγίζεις
σαν ανάσα
με μαγεμένο της πηγής
νερό θα σε ποτίσω
με τ άρωμα των λουλουδιών
κι ΄ απόσταγμα των αστεριών
που την αυγή αργοσβήνουν
...
τα χείλη μαστιγώνει
το παράπονο τ’ αγέρα
των νερών το τρέμουλο
τ ‘ αχνάρια σβήνει
έτσι όπως χάνεται
σιγά η μορφή σου
...
θα’ θελα να σε ξαναδώ
μα σε φυλάνε τ‘ άστρα
γονατιστός παρακαλώ
στου φεγγαριού το διάβα

© Αντώνης Περδικάρης - Ποίηση”
― Αντώνης Περδικάρης, Προσκυνώντας μια Γοργόνα

“ΧΑΜΕΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ
Όμηροι οι ποιητές μας στης νύχτας το σκοτάδι,
κι’ εμείς περαστικοί που σβήσανε στο πρώτο φως.

H αγάπη μου πικρό χαμόγελο, μη μ’ αγαπήσεις
Aφότου έφυγες πια δεν υπάρχει πολιτεία...

Όνειρα κατασκευάζω τα κύματα τα παίρνουν
στους βυθούς
της λήθης πάντα,
και χάνονται οι δρόμοι.
Οι ψαράδες ανασύρουν φιλιά απομεινάρια.
Όνειρα παράφορα κι’ οι λέξεις πληγωμένες
τις μετακινούν
τα κύματα.

Σκιές που ναυαγούν οι μήνες,
η αγάπη έφυγε
μαζί με τα πουλιά
κι ’ η θάλασσα τεντώνει τα κρύσταλλά της
πάνω στα ξερά υφάσματα των βράχων.

Φεύγει ο καιρός σαν κύμα σ‘ άλικες ξέρες πάνω.
Θα ξαναρθείς
πριν τα γυμνά τα φύκια,
πριν χτυπήσουν σκιές στις αποβάθρες.
Φεύγει ο καιρός και θα’ θελα πολλά να σου χαρίσω.

Κι’ οι φίλοι που χαθήκαν, ονόματα σβησμένα…
Όνειρα νερά που κρύβουν του ήλιου την οδύνη.
Βλέπω ποιητές χαμένους μες στους γυμνούς τους δρόμους.

© Αντώνης Περδικάρης”
― Αντώνης Περδικάρης, Το απέραντο του ονείρου

“~ Ραψωδίες ~

Τις νύχτες που άγγελοι περπατούν στη γη...
Σ' αγαπώ και σε ψάχνω...
Φυσάει στ' ανοιχτά.
Σιγανή βροχή,
σταχτιά σύννεφα,
της άνοιξης ανατριχίλα.
Οι στίχοι μας σαλεύουν νωχελικά,
θροΐζουν τα φυλλώματα των ψυχών μας,
ψιθυρισμοί στης νύχτας το σκοτάδι
...
Άκου της νύχτας το σκοπό σε αμέτρητα τριζόνια
Οι μελωδίες της νύχτας
Σκοποί που ντύνουν ξωτικές μνήμες.
Μελωδικές νοσταλγίες σε στέκια που καπνίζουν
«Άκου τον άγριο άνεμο του πάθους, που κομματιάζει τα κλαδιά...
μοναχικές ψυχές, στο περιθώριο…

«Τη θάλασσα που μαστιγώνει τα βράχια
τους έρωτες που περνούν ορμητικοί»
...
Άκου,
της θάλασσας τ' ανταριασμένο κύμα,
καλέσματα μαγευτικά, με τον άνεμο στέλνει
Πάρε το φως του φεγγαριού να αλλάξει η μορφή σου.
Στο φως που χάνονται οι σκιές,
μη κυνηγάς πια χίμαιρες,
μη κυνηγάς άλλο τον εαυτό σου.
Αφέσου στην καλοσύνη των θεών.
Σ' έναν Ερμή ερωτικό κι έναν παραμυθά Ποσειδώνα
που σε κοιτά και πάλι με στοργή.
...
«Άπλωσε τα χέρια»,
και την ώρα που ο έρωτας θα σ' αγκαλιάζει,
να σηκώσεις τα χέρια.
Γύρισε την πλάτη σ' ό,τι σε πλήγωνε.
...
Μονάχα άκου τη θάλασσα το ψαλμό του ανέμου,
τα δέντρα καθώς τα λυγίζει ο άνεμος,
το νερό πως σταλάζει σιγά στο χώμα…
...
Άκου, τα βήματα πίσω από την καταχνιά,
Τα βήματα των σωμάτων
που δεν έχουν χέρια πια να ζεσταθούν
βήματα χωρίς διαδρόμους και περάσματα,
που "πια" δεν έχουν λέξεις να τα ζεστάνουν...
...
Ο έρωτας η δύναμή σου, η σωτηρία σου.
Κι ο έρωτας πάντα εκεί, σε διεκδικεί.

Αντώνης Περδικάρης-Ποίηση”
― Αντώνης Περδικάρης

“~ Σε Παράξενο Σκοπό ~

Είπα τραγούδια να σου φτιάξω
πέτρα να ρίξω στο γιαλό,
στο κύμα ρόδα να πετάξω,
στου φεγγαριού τον πηγαιμό.
Αστέρια, οράματα, αγάπες
έγιναν κίτρινες σκιές,
στην άμμο σπασμένα τα κοχύλια
μάταια τα όνειρα του χτες.
Ένα τραγούδι να σου στείλω
να’ χει παράξενο σκοπό,
να’ ρθει το αγέρι να στο φέρει.
Είσαι το αστέρι π’ αγαπώ.
Κι είπα τραγούδια να σου φτιάξω,
πέτρα να ρίξω στο γιαλό,
κεράκι και στον άγιο να τάξω
για να σε φέρει να σε δω.
Αστέρια, οράματα, αγάπες
έγιναν κίτρινες σκιές,
στην άμμο σπασμένα τα κοχύλια
μάταια τα όνειρα του χτες.

©Αντώνης Περδικάρης - Ποίηση”
― Αντώνης Περδικάρης

“~ Φωτεινό σημάδι ~

Βράδιασε στην πόλη βράδιασε
άγονες γραμμές,
περιμένουνε στο τίποτε
έρημες καρδιές.
...
Αστέρια μέτρα κι’ ουρανό
μαζί μου να πλαγιάσεις,
βάλε σημάδι φωτεινό
το δρόμο να μη χάσεις.
...
Γαλάζιο κύμα κι’ ουρανό
γρήγορα να περάσεις,
και το γλυκό το δειλινό
να με σφιχταγκαλιάσεις.
...
Αστέρια μέτρα κι ουρανό
μαζί μου να πλαγιάσεις,
βάλε σημάδι φωτεινό
το δρόμο να μη χάσεις.

Αντώνης Περδικάρης - Ποίηση”
― Αντώνης Περδικάρης, Προσκυνώντας μια Γοργόνα

“~Χάθηκες~

Ξεμάκρυνες μες στη βροχή
στο θόρυβο του δρόμου,
'Εργο : Σέργιος Κόκκορης
κίτρινη πόλη μαγική
σκεπάζει τον καημό μου.
…
Πως σ’ έχασα για πάντα
πως σ’ έκρυψε του κόσμου η σκοτεινιά.
Πως χάθηκες για πάντα
πως σ’ έκρυψε τ’ ονείρου η συννεφιά.
…
Σε πήρε η ανατολή
και χάθηκες στα ξένα,
σαν ηλιαχτίδα την αυγή
ζητώ να βρω εσένα.
…
Πως σ’ έχασα για πάντα
πως σ’ έκρυψε του κόσμου η σκοτεινιά.
Πως χάθηκες για πάντα
πως σ’ έκρυψε τ’ ονείρου η συννεφιά.
...
Σαν χάθηκε η αγάπη
στη σκοτεινιά του κόσμου
και κρύφτηκες αστέρι
στη συννεφιά τ’ ονείρου
…
Πως σ’ έχασα για πάντα
πως σ’ έκρυψε του κόσμου η σκοτεινιά.
Πως χάθηκες για πάντα
πως σ’ έκρυψε τ’ ονείρου η συννεφιά.

© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση”
― Αντώνης Περδικάρης, Προσκυνώντας μια Γοργόνα

“~ Το φιλί της σειρήνας ~

Απόψε μια σειρήνα σαν πνίγεται στο δάκρυ,
μετρά τις μέρες που η θάλασσα σε πήρε
γλυκιά αγάπη πρωινή.
Kαθώς τινάζει τα μαλλιά
τη χαραυγή,
σταχτή χρυσή,
μούσες, γοργόνες, μάγισσες,
ναύτες, δελφίνια, πέλαγα
γλυκολαλούν.
...
Απόψε μια σειρήνα σαν πνίγεται στο δάκρυ,
μετρά τις νύχτες και τα άστρα στο σκοτάδι
αστροφεγγιά του ουρανού.
Kι' όταν διψάσει για φιλιά
τη χαραυγή,
σταχτή χρυσή
μούσες, γοργόνες, μάγισσες,
ναύτες, δελφίνια, πέλαγα
σκύβουν να πιούν.
...
Το σ' αγαπώ το δροσερό σου στέλνει
σαν τρυφερό, αφρόπλεκτο αγέρι του γιαλού,
κυματιστά τα δροσερά της λόγια,
την αμμουδιά χρυσίζοντας τα πόδια σου φιλούν.

©Αντώνης Περδικάρης -Ποίηση”
― Αντώνης Περδικάρης, Προσκυνώντας μια Γοργόνα

“~ Για να μη σε ξεχάσω ~

Για να μη σε ξεχάσω,
για σένα που πονώ
τραγούδι θε ν ‘ αρχίσω
λαμπάδα θα κρατήσω
την πόρτα μου θα κλείσω
και θα σε θυμηθώ

Σου μάζεψα κοχύλια
αγάπη μου παλιά
να έχεις για στολίδια
στεφάνι στα μαλλιά

Για να μη με ξεχάσεις,
μέχρι να ξαναρθείς
διαβάτες θα ρωτήσω
στο διάβα σου ξοπίσω
και πόρτες θα χτυπήσω
για να με θυμηθείς

Σου μάζεψα κοχύλια
αγάπη μου παλιά
να έχεις για στολίδια
στεφάνι στα μαλλιά

Κι αν έσβησες σαν ίσκιος,
ξέρω ότι θα’ ρθεις
διαβάτες θα ρωτήσω
στο διάβα σου ξοπίσω
στο γνώριμο σου βήμα
μέχρι να ξαναρθείς



Από το βιβλίο : ~ Το απέραντο του ονείρου ~
© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση”
― Αντώνης Περδικάρης, Το απέραντο του ονείρου

“~ Σαν βροχή στον άνεμο ~

Κύμα στη βροχή
θα γίνω
στη συννεφιά
σαν αγέρας στο ακρογιάλι.
Δάκρυ στην αυλή
μη μείνω
σαν ζωγραφιά
μέσα σ’ ένα παραμύθι.
…
Σαν βροχή στον άνεμο
θα χαράζω τ’ όνομά σου
σαν τη ζωγραφιά
στο μικρό αμμόλοφο
στην ακρογιαλιά
στάλα της βροχής σιμά σου.
…
Μέσα στ’ ανεμόβροχο
να χαράζω τ ’ όνομά σου,
στο μικρό αμμόλοφο
άνεμος μες τα μαλλιά σου.
…
Σαν βροχή στον άνεμο
θα χαράζω τ’ όνομά σου
σαν τη ζωγραφιά
στο μικρό αμμόλοφο
στην ακρογιαλιά
στάλα της βροχής σιμά σου.


~ Το Απέραντο του Ονείρου ~
©Αντώνης Περδικάρης - Ποίηση”
― Αντώνης Περδικάρης, Το απέραντο του ονείρου

“~ Αγάπη σαν κερί ~

Τη στιγμή που πνίγομαι
γίνομαι καπνός και χάνομαι,
σαν λυγίζω κόντρα στην βροχή
με κρατά μια μουσική.
…
Πώς να αγαπήσω απ’ την αρχή,
το δειλινό να ονειρευτώ.
Είναι η αγάπη σαν κερί,
το λιόγερμα μένει σβηστό.
…
Έγινε ο κόσμος τώρα βροχερός
κι’ έσβησαν οι δρόμοι.
Έγινε ο κόσμος τώρα σκοτεινός
άδειο σταυροδρόμι.
…
Πώς να αγαπήσω απ’ την αρχή,
το δειλινό να ονειρευτώ.
Είναι η αγάπη σαν κερί,
το λιόγερμα μένει σβηστό.

Αντώνης Περδικάρης - Ποίηση”
― Αντώνης Περδικάρης, Το απέραντο του ονείρου

“~ Τον πόνο διώξε ~

Γνωριστήκαμε σε τόπους ξένους
άγρυπνος σε ψάχνω μέχρι την αυγή
όνειρο γαλάζιο του πελάγους
έλα σαν βροχούλα στη δική μου γη.

Καράβι πάρε με στην ξενιτιά
πετάνε τα πουλιά στα ξάρτια
σκαρί που δεν φοβάσαι το βοριά
τον πόνο διώξε μου από τα μάτια.

Καράβι μου ποθώ να’ ρθω στα ξένα
φάροι και λιμάνια όλου του κόσμου γη
ζώντας στ' ανεμοδαρμένα βράχια
με ξωτικά θαλασσινά θαμμένα εκεί

Καράβι πάρε με στην ξενιτιά
πετάνε τα πουλιά στα ξάρτια
σκαρί που δεν φοβάσαι το βοριά
τον πόνο διώξε μου από τα μάτια.

©Αντώνης Περδικάρης - Ποίηση”
― Αντώνης Περδικάρης

“~ ΤΟ ΚΥΜΑ ~

πάνω απ το κύμα θα διαβώ
εσένα ν αντικρύσω
για να σε φέρω πίσω
στο πέλαγο θα πλανηθώ

γαλάζιο σώμα των πηγών
τραγούδι είναι του ανέμου
δροσοσταλίδες των νερών
στον παφλασμό του πόντου

πάνω απ’ το κύμα θα διαβώ
εσένα ν ’ αντικρύσω
κι αν δεν σε φέρω πίσω
στο πέλαγο θε να χαθώ

γαλάζιο σώμα των πηγών
τραγούδι είναι του ανέμου
δροσοσταλίδες των νερών
στον παφλασμό του πόντου

~ Το Απέραντο του Ονείρου ~
© Αντώνης Περδικάρης”
― Αντώνης Περδικάρης, Το απέραντο του ονείρου

“~ Κόκκινο ~

Καθώς ο ήλιος με χαράζει
πυρώνοντας την αμμουδιά
βελόνια κόκκινα με αίμα
στην ώχρα πάνω του νοτιά.

Δώδεκα ορφανά δελφίνια
στον παγωμένο ωκεανό,
μες την ανασαιμιά τ’ ανέμου
γυρεύουν κόκκινο υφαντό...

Γυρεύουνε το πρόσωπό σου
και τ όνειρο φυλλομετρούν
μες την ανασαιμιά τ’ ανέμου
κεντίδια κόκκινα τρυγούν.

© Αντώνης Περδικάρης - Ποίηση”
― Αντώνης Περδικάρης, Προσκυνώντας μια Γοργόνα