Γιώργος-Νεκτάριος Παναγιωτίδης > Quotes

“Καθώς βάδιζε υπό το ολοένα και αχνότερο φως, όσο προσέγγιζε το νεκροταφείο, ήταν σαν να ονειροβατεί.
Η βαθυπράσινη συστάδα των δέντρων στη δεξιά όχθη του δρόμου, αφού διάβηκε τη στροφή, έδωσε τη θέση της σε ένα κλειστό αυτοκίνητο με σβησμένη μηχανή κι ένα σβηστό φάρο ασφαλείας. Ένα αμάξι πορτοκαλένιο, σαν τον κίνδυνο.”
― Γιώργος-Νεκτάριος Παναγιωτίδης, Ζωή Νυχτοφόρος

“...τα Χριστούγεννα πλησιάζουν, σαν ένα μελιχρό όραμα μιας κατάθαμπης, αλλοιωμένης πολιτείας. Οι μέρες μικραίνουν, ο αέρας γλυκαίνει, σα μια αγκάλη που δροσίζει καθ’ υπερβολή.
Σε ένα άλλο, αλλότριο επίπεδο, με τις αύρες πνέει μια ελπίδα, μια προσδοκία αξήγητη. Δε μπορεί ούτε να αγνοηθεί ούτε να ερμηνευτεί...”
― Γιώργος-Νεκτάριος Παναγιωτίδης, Το Φάντασμα του Ήλιου

“...αίφνης έριξε μια ματιά έναντι του δρόμου, πέρα από το κοιμητήριο.
Απέμεινε ασάλευτη. Της φάνηκε πως κάποιος είχε τραβήξει τις κουρτίνες αυτοστιγμεί. Άγγιξε το κεφάλι της. Το φως είχε πέσει κι άλλο. Δεν ακουγόταν ούτε μακρυσμένη φωνή ούτε ψίθυρος.”
― Γιώργος-Νεκτάριος Παναγιωτίδης, Ζωή Νυχτοφόρος

“Κόντευαν δύο μήνες από τα γεγονότα του τέλους του Σεπτεμβρίου του 2019. Γεγονότα συγκλονιστικά, που όμως, τόσο για την Αθανασία όσο και για την ίδια, βρίσκονταν πίσω από ένα νέφος λησμοσύνης.
Όσο μακρύνονταν στον ορίζoντα, τόσο φαίνονταν σαν θρύλος, σαν αποκύημα σκοτεινής φαντασίας από το βασίλειο της Χίμαιρας.”
― Γιώργος-Νεκτάριος Παναγιωτίδης, Σκοτεινό Δωμάτιο

“Η νύχτα έξω στο Χείμαστρο, με τις αισθητά υγρές αύρες λόγω της βροχής, με τις παρόδους άδειες και αχνοφωτισμένες και τους κύριους δρόμους με σποραδικές μετακινήσεις και λιγοστούς διαβάτες, ήταν ήσυχη. Τίποτα το απρόβλεπτο δε φαινόταν, τίποτα που να μη χωράει στο κάδρο της ημιορεινής κωμόπολης...”
― Γιώργος-Νεκτάριος Παναγιωτίδης, Το κρυπτοκείμενο της εξαφάνισης του Ν. Σωτηρόπουλου

“Κύριε Κροκόδειλε, είναι γνωστό πως τα παλιά σπίτια συχνά κρύβουν διάφορα μυστικά, γνωστά μόνο σε παλιότερους ενοίκους τους, που από τους νέους είτε ανακαλύπτονται πολύ καθυστερημένα..., είτε δεν ανακαλύπτονται και ποτέ".”
― Γιώργος-Νεκτάριος Παναγιωτίδης, Σκοτεινό Δωμάτιο

“Ήταν όταν η έκφρασή του άλλαζε που συνέβη κάτι αναπάντεχο. Τα φώτα όλα μέσα στη βιβλιοθήκη έσβησαν κι οι δυο τους καταβυθίστηκαν μέσα σε βαθύτατες σκιές.
Ο Πέτρος Πετράκης έμφοβος κοίταξε από το πλαίσιο του παραθύρου στο βάθος. (...)
Έβλεπες ένα θέαμα φαντασμαγορικό, σχεδόν προνεωτερικό, πριν τον εξηλεκτρισμό: αμυδρό φεγγαρόφωτο να ασημοβάφει απαλά τις κορυφές των δέντρων, μέχρι πέρα στον ορίζοντα".”
― Γιώργος-Νεκτάριος Παναγιωτίδης, Σκοτεινό Δωμάτιο

“Για μερικά δευτερόλεπτα ξαστόχησε τα τρέχοντα και αναπόλησε (...) τα γεγονότα που είχαν συντρέξει τότε, αρχές του ’20. Έγειρε το κεφάλι της (…) Οι εξελίξεις τότε φαίνονταν τελειωτικές. Όμως, μπορούσαν να μην είναι; Μπορούσε η σημερινή συγκυρία να (...) είναι ένα ρήγμα στην άβυσσο του μηδενός του χρόνου;”
― Γιώργος-Νεκτάριος Παναγιωτίδης, Το Φάντασμα του Ήλιου

“Οι δεντροστοιχίες της οδού Κοιμήσεως έδωσαν τη θέση τους στη θέα του ταφοπεδίου, πάνω από το οποίο μεσουρανούσε το φεγγάρι.
Ο Σαίξπηρ μπορεί να είχε γράψει πως "η σελήνη είναι η κυρά της αληθινής μελαγχολίας", όμως εδώ επρόκειτο για μία νύξη. Για μια άφθογγη προφητεία.”
― Γιώργος-Νεκτάριος Παναγιωτίδης, Ζωή Νυχτοφόρος