Οδυσσέας Ελύτης > Quotes

“Κάπου ανάμεσα Τρίτη και Τετάρτη πρέπει να παράπεσε η αληθινή σου μέρα”
― Οδυσσέας Ελύτης

“Αλλά με τις ξόβεργες μπορεί να πιάνεις πουλιά, δεν πιάνεις ποτέ το κελαηδητό τους. Χρειάζεται η άλλη βέργα, της μαγείας, και ποιος μπορεί να την κατασκευάσει αν δεν του ’χει από μιας αρχής δοθεί;”
― Οδυσσέας Ελύτης

“Στόν Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί
Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στή θάλασσα

Μέ κρεβάτι μεγάλο καί πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μές στ’άπατα μιάν ηχώ
Νά κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ

Νά σέ βλέπω μισή να περνάς στό νερό
και μισή να σε κλαίω μές στόν Παράδεισο.”
― Οδυσσέας Ελύτης, Le Monogramme

“Δυστυχώς και η γη με δικά μας έξοδα γυρίζει.”
― Οδυσσέας Ελύτης

“Κι ένα τέταρτο μητέρας αρκεί για δέκα ζωές, και πάλι κάτι θα περισσέψει που να το ανακράξεις σε στιγμή μεγάλου κινδύνου”
― Οδυσσέας Ελύτης

“Όλα μία σταγόνα ομορφιάς τρεμάμενη στα τσίνορα”
― Οδυσσέας Ελύτης, Μαρία Νεφέλη

“Άδειασα και ξαναγέμισα τον ταξιδιωτικό μου σάκο. "Μόνο τα απαραίτητα", είπα. Κι ήταν αρκετά γι' αυτή τη ζωή - και για πολλές άλλες ακόμη.”
― Οδυσσέας Ελύτης

“Η μεγάλη τέχνη βρίσκεται οπουδήποτε ο άνθρωπος κατορθώνει ν’ αναγνωρίζει τον εαυτό του και να τον εκφράζει με πληρότητα μες στο ελάχιστο.”
― Οδυσσέας Ελύτης, Η μαγεία του Παπαδιαμάντη

“Την άνοιξη αν δεν την βρεις, την φτιάχνεις..”
― Οδυσσέας Ελύτης, Εκ του πλησίον

“Τα τρία Τ της επιτυχίας: Ταλέντο, Τόλμη, Τύχη.”
― Οδυσσέας Ελύτης

“Μέσα στην θλίψη της απέραντης μετριότητας που μας πνίγει από παντού, παρηγοριέμαι, ότι κάπου, σε κάποιο δρομάκι, κάποιοι πεισματάρηδες αγωνίζονται να εξουδετερώσουν την φθορά.”
― Οδυσσέας Ελύτης

“Κοιμήσου καραμέλα μου για να σε πιπιλίσω.”
― Οδυσσέας Ελύτης, Εκ του πλησίον

“Να γίνομαι άνεμος για το χαρταετό και χαρταετός για τον άνεμο, ακόμη κι όταν ουρανός δεν υπάρχει.”
― Οδυσσέας Ελύτης

“Θεέ μου, πόσο μπλε ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε...”
― Οδυσσέας Ελύτης, Μαρία Νεφέλη

“Και πολύ τρομάξανε τα παιδιά, και οι άνθρωποι με το μολύβι στην όψη και το άχερο στα μαλλιά και τα κοντά μαύρα ποδήματα κέρωσαν. Επειδή πήγανε κι ήρθανε γύρω τα χαμόσπιτα, και σε πολλές μεριές το πισσόχαρτο έπεσε και φανήκανε μακριά, πίσω απ’ τον ήλιο, οι γυναίκες να κλαίνε γονατιστές, πάνω σ’ ένα έρμο οικόπεδο, γεμάτο τσουκνίδες και μαύρα πηχτά αίματα. Ενώ σήμαινε δώδεκα ακριβώς το μεγάλο ρολόι των αγγέλων.”
― Οδυσσέας Ελύτης, The Axion Esti

“Δε θα καταδεχθεί τα διπλώματα. Δε θα επιζητήσει να γίνει υπάλληλος. Δε θα καταφύγει στην προστασία κανενός. Δε θα εκμεταλλευθεί καμιάν ευκαιρία για να βγάλει χρήματα. Δε θα κυνηγήσει δόξες. Ένα καμαράκι γυμνό, ένα μπαλωμένο επανωφόρι, το κρασί, ο χαλβάς, οι ελιές και αυτό είναι όλο.”
― Οδυσσέας Ελύτης, Η μαγεία του Παπαδιαμάντη

“Λησμονούμε ότι, χωρίς αγαθά υλικά, ο χώρος ο ανθρώπινος ήτανε τόσο αδειανός, που το θαύμα χωρούσε πιο εύκολα.”
― Οδυσσέας Ελύτης, Η μαγεία του Παπαδιαμάντη

“Οι νύχτες του, ελαφρές σαν το γιασεμί, ακόμη και όταν περιέχουν τρικυμίες, πέφτουν επάνω στην ψυχή μας σαν μεγάλες πεταλούδες που αλλάζουν ολοένα θέση, αφήνοντας μια στιγμή να δούμε στα διάκενα τη χρυσή παραλία όπου θα μπορούσαμε να ‘χαμε περπατήσει χωρίς βάρος, χωρίς αμαρτία.”
― Οδυσσέας Ελύτης, Η μαγεία του Παπαδιαμάντη

“Από το ένα μέρος ο πλούτος της χλώρης, ασυγκράτητος: βάτα, πολυτρίχια, σπαράγγια, βεργιά, ίτσια, μυρσίνες, αγριομαστίχες, αγριαμπελιές, αιγοκλήματα, χαμομήλια, μολοχάνθια, κιτρινούλια κι αστεράκια, καυκαλήθρες και παπαρούνες, χώρια τα δέντρα, οι αγριελιές, οι ροδιές, οι αμυγδαλιές, οι βαλανιδιές, οι καστανιές, ένας λαός βαθυπράσινος πλάι στο βαθυκύανο του πελάγους.
Και από το άλλο μέρος, ο λαός ο πραγματικός των ανθρώπων που σμίλεψαν οι αιώνες κι οι άνεμοι, με το καθαρό περίγραμμα τους, την ορατή ψυχική τους ενδοχώρα και το καθημερινό τυπικό της ζωής τους… Και ο λαός αυτός ν’ αναπαράγει, να «παίζει» σε μικρογραφία τα παντοτινά πάθη του ανθρώπου, τις ζήλιες, τους έρωτες, τις φιλοδοξίες, τα μίση, τους φόνους, τα’ ατυχήματα, με μια κίνηση σχεδόν ιερατική, μ’ ένα ρυθμό χορού τραγωδίας μόλις αισθητόν αλλ’ αρκετόν για να υποβάλει τη βαθύτερη, τη δεύτερη, την αληθινή φύση του κόσμου.”
― Οδυσσέας Ελύτης, Η μαγεία του Παπαδιαμάντη

“Τότε, από τ’ άλλο μέρος φάνηκε αργά βαδίζοντας να’ρχεται Αυτός με το Σβησμένο Πρόσωπο, που σήκωνε το δάκτυλο κι οι ώρες ανατρίχιαζαν στο μεγάλο ρολόι των αγγέλων. Και σε όποιον λάχαινε να σταθεί μπροστά, ευθύς οι άλλοι τον αρπάζανε από τα μαλλιά και τον εσούρνανε χάμου πατώντας τον. Ώσπου έφτασε κάποτε η στιγμή να σταθεί και μπροστά στον Λευτέρη. Αλλά κείνος δε σάλεψε. Σήκωσε μόνο αργά τα μάτια του και τα πήγε μεμιάς τόσο μακριά —μακριά μέσα στο μέλλον του— που ο άλλος ένιωσε το σκούντημα κι έγειρε πίσω με κίντυνο να πέσει. Και σκυλιάζοντας, έκανε ν’ ανασηκώσει το μαύρο πανί, ναν του φτύσει κατάμουτρα. Μα πάλι ο Λευτέρης δε σάλεψε.”
― Οδυσσέας Ελύτης, The Axion Esti