دقیقا کمبود مطالعه مشکل ماست. ما به تماشای تلویزیون می نشینیم بی آنکه بدانیم تلویزیون چه چیزی را میخواهد پخش کند پس هر چه آمد خوش آمد همان را می بینیم. ما دنبال سوالاتمان نمی رویم که سوال داشتن این روزها از معجزات است، اگر سوالی داشته باشیم و دنبالش سر میان کتابهای قطور یا نازک تاریخ کنیم یا سر از تلویزیون درآوریم ، فقط آن وقت است که یاد میگیریم. تنها و تنها با مطالعه.

اگر به شکل مشکل مغزی مطرح کنیم موضوع را ناگهان خیلی کلی کرده ایم آن قدر که هر تعریفی در آن خواهد گنجید و در نهایت جز اینکه حرف،حرف بزاید و کلمات دنبال هم آیند ممکن است به راهی نرسیم. اما به گمان من دلایل زیادی ممکن است باشد که البته و متاسفانه من هم مجبورم کلی بگویم. دلایلی مثل افسردگی اجتماعی و عدم طراوت اجتماعی بخاطر بلایایی که نازل میشود، تنبلی ذاتی ما خاورمیانه ایها که عادت کرده ایم به مصرف کردن هر چیزی از علم تا محصولات آن ،فقر گسترده فرهنگی که خودش بخاطر ندانستنه های پیشینیمانمان است و همین طور خودمان که در نهایت منجر به فراموشی تاریخی میشود. به اینها اضافه میکنم مشکلات اقتصادی، فقر اخلاقی که باعث میشود در درک و فهم دچار مشکل شویم و جهان را سیاه وسفید ببینیم و مطلق نگر باشیم و همینطور فرهنگ مانده بر دوشمان در طول سالها، به نام تصوف در مفهوم غلط جاافتاده اش- حتی همین حالا کتابهایی که به هر نوع عرفانی( شرقی یا سرخپوستی) اشاره دارند در زمره ی پرفروش ترین هاهستند- باعث شده شاید که به عقل و اندیشه بی اعتنا باشیم. نمی دانم شاید ما ملت گوش هستیم تا چشم و تاریخمان شفاهی است تا کتبی و شایعات و حرفهای درگوشی را بیشتر از دیده ها و شنیده های خود می پذیریم. شاید هم هیچکدام از اینها نباشد جز اینکه میدانم فقط با سوال کردن است که یک نسل میتواند راه خودش را باز کند و بنیادهای تازه دراندازد و گرنه نسلها از پی هم فقط هم را تکرار می کنند. شرمنده از طولانی شدن کامنت. من معمولا این قدر زیاد حرف نمیزنم اما ممنونم بخاطر مبحث چالش برانگیزتان