Αυτή η δύναμη απλά πηγάζει από μέσα σου. Εκεί βαθιά που όλα δικαιολογούνται να κοχλάζουν, να αναμειγνύονται βασανιστικά και έπειτα να αφομοιώνονται από το υπόλοιπό σου. Κι εσύ; απλά προτιμάς να παραμένεις η ίδια και να αντιμάχεσαι τη στιγμή. Όλα περνούν απαρατήρητα από μπροστά σου, προκειμένου να μπορέσεις να πεις αυτό που θέλεις. Να επιμείνεις, να γίνεις εμφατική, ακόμα και υπερβολική κάποιες φορές, γνωρίζοντας ότι υπάρχει δικαιολογία για όλα αυτά, έστω κι αν αδικήσεις τον άλλον.                Η διαφορά είναι, όμως, ότι εσύ δεν περνάς από μπροστά σου και μάλιστα όχι απαρατήρητη.        Σκορπίζεις παντού εκφράσεις που τον αναγκάζουν να δαιμονιστεί στο πλαίσιο της ενστικτώδους αντίδρασης. Δεν σε ενδιαφέρει, καθόλου αυτό. Αρκεί που θα προλάβεις να ακουστείς… να ειπωθεί από εσένα όπως ακριβώς το έχεις φανταστεί και τέλος! Αυτή είναι η ικανοποίησή σου… ή τουλάχιστον, μέρος αυτής είσαι και εσύ. Απλά δεν το έχεις αντιληφθεί ακόμα.            Πυκνά λόγια καταβροχθίζουν ακόμα και τις πιο επιπόλαιες σκέψεις. Τίποτα δεν προλαβαίνει να ωριμάσει μέσα στο νου. Τίποτα που να κατασταλάξει και στο χρόνο του να ειπωθεί, έστω και με λόγια λίγα, σύντομα, απλά ή ακόμα και με ένα αντιδραστικό νεύμα. Και όχι μόνο αυτό, αλλά η μια λέξη διαδέχεται την επόμενη ενώ οι συνειρμοί απλώνονται στο άπειρο του μυαλού, με δίχως αποτέλεσμα. Ίσως και αυτός να είναι πραγματικά ο σκοπός σου… η απόλυτη σύγχυση του ακροατή.            Δεν έχει, όμως, λογική...


[η συνέχεια του κειμένου στην υπό έκδοση συλλογή διηγημάτων]

ε.γώ [art by daddolie]