“...მაგრამ კარგი ფილმის ყურებისას ცხოვრება თითქოს უკეთესად მესმის და არც ისე კარგი ფილმებიც კი მეხმარება ჩემი პრობლემების ორიოდე საათით დავიწყებაში. ფილმებმა მასწავლა, როგორ ვიყო გამბედავი, რომანტიკული, როგორ მივხედო საკუთარ თავს და გავუფრთხილდე მეგობრებს. მე არ მყოლია მოსიყვარულე მშობლები და არც ეკლესიაში მივლია; ჩემთვის ფილმები იყო ყველაფერი. სკოლის პერიოდში - დღის სეანსები, მერე კი, როცა საკმაო ფული მოვაგროვე, - ტელევიზორი და პლეიერი. მოძღვარი არასოდეს მყოლია, მაგრამ მყავდა ობი-ვან კენობი "ვარსკვლავური ომებიდან" და ჯიმი სტიუარტი ფილმიდან "ცხოვრება მშვენიერია". რა თქმა უნდა, ფილმები შეიძლება ცხოვრებისგან გაქცევის გზა იყოს, მაგრამ ზოგჯერ საჭიროა, ეკრანზე მაინც ნახო უკეთესი ცხოვრება. იმას მაინც გაიგებ, რომ ასეთი ცხოვრება არსებობს, ან ეკრანზე შენსაზე უარეს ცხოვრებას ნახავ და გააცნობიერებ, რომ არც ისე ცუდად გიცხოვრია, ..., აი, ამიტომ მიყვარს კინო.”