“ასეთ დროს ყველაფერს გაზაფხულის შფოთი უდგას სულში და არ ასვენებს. ბუნებაც თითქოს ხაკისფერ სამხედრო მუნდირს იცვამს და საომრად ემზადება.
ასეა. ომის დროს ყველაფერი ბასამხედროებული გგონია კაცს, თვით ბუნებაც კი. არაფერი თავის კალაპოტში არ ეტევა, შფოთავს, ხმაურობს და წარღვნით ემუქრება ქვეყანას, როგორც იმ ას ერგასის დღეს, ოდეს "წყლით რღუნამ" წალეკა მთელი ხმელეთი და "დაფარნა მთანი მაღალნი, რომელნი იყუნეს ქუეყანასა ზედა"...”