“شکوفه
شعری از امیر اور
فارسیِ رُزا جمالی

وقتی که مردگان برای زایشی دوباره طرح می ریزند
گورستان ها عطر بهار می گیرند.

از خواب و رویا به ما نزدیک ترند
که از جهان خود سرگردانند
باری که در جهانی دیگر بمیرند.

به ناگاه حس می کنی آن ها را،
بدن ات می لرزد به ناگهان
وقتی که پشت سرت شبیه ارواح قدم بر می دارند
گنبدی که در منظرگاه توست، آسمان آبی، ابرهایی سبک
که پرده ای ست نازک
و پناهت نمی دهد.

صدای زنگ ها و گوش ماهی هاست
که به گوش های تو نزدیک است
هر نفسی که به درون می گیری
انگار که بازگشت ارواح است.

بهار همان است که در جسم ها نمایان شده
آینه هایی درخشان که در باد آویزان است
چشم ها همه جا در حال شکفتن است.”