“سنگ نبشته

تو می گردی و می گردی و گردی
دور دور می گردی
جاده از من گردیده است
بنشین با درخت توت سفید و تاک سفید
بین آب ها و سایه ی درختان و سپیدی سنگ
اینجا قرار گرفته ام، مردی جوان و یک پادشاه.

صورتم مرمر سفید است

سرد

خنک شده
دست هام
پاهام
سرخس پوشیده ام با برگ هایی ریخته
من هم به جایی دور نرفته ام
من هم زمانی زنده بوده ام.

جاده از من رو برگردان !
تو و این گردیدن
و توت ها را درمقابلم ویران کن!


فارسیِ رُزا جمالی”