“មានមនុស្សខ្លះ យកទ្រឹស្ដីមកប្រើចំពោះភាពជាក់ស្ដែង ប៉ុន្តែហាក់ដូចជាពុំស៊ីគ្នាសោះរវាងទ្រឹស្ដី និង ភាពជាក់ស្ដែង ដោយសារថាទ្រឹស្ដីបានចេញពីមាត់មុនការយល់អំពីរឿងជាក់ស្ដែង ជាអាទិ៍គាត់ឲ្យគិតវិជ្ជមាន គ្រប់រឿងរ៉ាវ គ្រប់កាលៈទេសៈ ប៉ុន្តែជាលទ្ធផល ការប្រតិបត្តិរបស់គាត់នូវការគិតវិជ្ជមានតាមទ្រឹស្ដីរបស់គាត់នោះ គ្មានបានការសោះ ដោយសាថា គាត់ងប់តែនឹងទ្រឹស្ដី ដោយមិនយល់អំពីភាពជាក់ស្ដែង ។
មុននឹងគិតថា រឿងណាមួយវិជ្ជមាន តើយើងត្រូវធ្វើបែបណានោះ គឺដំបូង ត្រូវរកឲ្យឃើញ ស្ថានភាពជាក់ស្ដែងនៃរឿងនោះជាមុនសិន ។ ហើយត្រូវព្រមទទួលយកស្ថានភាពជាក់ស្ដែងនោះ បន្ទាប់មកចាំគិតថា តើស្ថានភាពជាក់ស្ដែងបែបហ្នឹង តើគួរធ្វើម៉េចទើបបានផលចំណេញ ។ ឧ៖ ប្ដីឈ្លោះវាយប្រពន្ធរាល់ថ្ងៃ ការលែងលះជាដំណោះស្រាយដ៏ល្អ ប៉ុន្តែអ្នកទ្រឹស្ដីនិយមដោយមិនយល់អំពីភាពជាក់ស្ដែង ច្បាស់ជានិយាយថា ការលែងលះជារឿងអវិជ្ជមាន ។”