“- ჭირი ვისაც უნახავს, წამალიც იმას უნდა ჰკითხო, ჩემო ძმაო, თორემ შენ რა, მართლაც ბედნიერი კაცი ხარ, ამ წყეულ ომში არც ცოლ-შვილი დაგიკარგავს და არც ნათესავები. ამიტომაც ლაპარაკობ ასე დალაგებულად. მე კი, ხომ ხედავ, ძირფესვიანად ვარ ამოწყვეტილი და გიკვირს, ტვინი რომ გადაბრუნებული მქონდეს...
ეს რომ თქვა, მე თითქოს ჩემი ბედნიერებისა შემრცხვა, უხერხულად შევიშმუშნე. თან მინდოდა, როგორმე მენუგეშებინა ეს გაუბედურებული კაცი, - "ჭირსა შიგან გამაგრება..." მეთქი, მაგრამ რუსულად არ მომაგონდა და გავჩუმდი. ან რა აზრი ჰქონდა ამის თქმას, როცა არც თვითონ სდებდა თავს "ქვითკირობაზე". ასე ამბობდა, მე გათავებული კაცი ვარ და თუ რამეს ვაკეთებ, ჩვეულება ან ისტერია მამოქმედებს. ზოგჯერ მინდა ყველაფერი დავივიწყო, ცხოვრების დინებას მივყვე, კიდეც ვიცინო, კიდეც ვიტირო, ხანდახან არაყსაც მივეძალო, მაგრამ რომ მომაგონდება ჩემი პატარა შვილი, ლენინგრადში, შიმშილით სიკვდილის წინ დედას რომ ეუბნებოდა, თურმე, მალე მამიკო მოვა და დიდ, დიდ პურს მომიტანსო... გულ-ღვიძლი გადამიტრიალდება და ისევ წყალაღმა ვიწყებ ცურვას...
ალბათ, ასეც იყო, თორემ მის მდგომარეობაში მყოფ კაცს ამგვარი ლაგამწაყრილი სიცილი როგორ დასჩემდებოდა. თუმცა ვერც ამისას გაიგებ რამეს. როგორც ჩანს, ცხოვრება ასე უცნაურადაც ფანტავს მწუხარების აჩრდილებს. ის კი არა, ამბობენ, დიდი მწუხარება ზოგჯერ სიცილის ქარიშხალსაც იწვევსო. ასე რომ არ ყოფილიყო, ენი-კალეშ უკვე საფეთქელთან რევოლვერმიდებულ მაიორს ის საოცარი სიცილი როგორ აუტყდებოდა!”