“მართალია, ყველა პოეტი ცდილობს, თავისი ქვეყნის ცა რაღაც განსაკუთრებულად წარმოიდგინოს, მაგრამ, როგორც ჩანს, მთელ ჩვენს პლანეტას ერთნაირი ცა ჰხურავს, შესაძლოა, ზოგან უფრო ლურჯი, ზოგან - ლაჟვარდოვანი, მაგრამ მაინც ერთნაირად ღრუბლიანი ან უღრუბლო. წარმოიდგინეთ, რომ მზეც საერთოა ყველასთვის. გერმანელები კი ამბობენ, "გერმანული ცა" და "გერმანული მზეო", ჩვენც, "ჩემმა მზემო", ვიფიცავთ, თუმცა, კაცმა რომ თქვას, საკუთარი მზე ჯერ კაციშვილს არ მოსწრებია...”