“- ბევრი რამ თვით თქვენზე, გერმანელ ინტელიგენციაზეა დამოკიდებული, - ჩაერია ისევ კომენდანტი.
- ჩვენ რა უნდა გავაკეთოთ? - იკითხა გერჰარტმა.
- ხალხი უნდა გამსჭვალოთ დემოკრატიული სულისკვეთებით, - აუხსნა კომენდანტმა. გერჰარტი გაფიცხდა:
- რამდენჯერ შეიზლება ამ უბედური ხალხის გამსჭვალვა?
სტუმრებში შეშფოთებამ იმატა. პროფესორებმა ერთმანეთს გადახედეს და მაშინვე გასწორდნენ. ის ჩია ბერიკაცი ისევ თავისთვის ბოლავდა. მხოლოდ რექტორი ცდილობდა საქმის მოგვარებას:
- რას გულისხმობთ, კოლეგა? - შეეკითხა იგი გერჰარტს, რომელიც არ დაიბნა და სხაპასხუპით მიაყარა.
- რას ვგულისხმობ და... ჯერ, ბატონო, ჰუმანიზმით განმსჭვალეთ ხალხი, მერე - მილიტარიზმით, 1918-ში - რევოლუციით, შემდწგ 15 წელიწადი ვერსალით მსჭვალავდიტ, თორმეტი წელიწადი - ბერჰტესგადენით, ახლა - პოტსდამით. მერე? მერე რითი ინებებთ კიდევ ამ საცოდავი გერმანელების განმსჭვალვას? ხომ ხედავთ, რომ ამდენი "გამსჭვალვის" შემდეგ წინ ცხედარი გისვენიათ?!”