“- გეტყვი.რაშია საქმე.ჩვენ თავს ვუხრით მოსალოდნელ უგედურებას.მაგრამ ხორბლის თავთავივით კი არა,წიწიბურას ღეროსავით! ქარიშხალი მწიფე თავთავს აცარიელებს,რადგან ის მშრალია და ვერ იხრება,წიწიბურას ღერო კი წვნიანია და ადვილად იხრება.მერე კი ქარი რომ ჩაივლის.ისევ სწორდება და გაზაფხულზე უწინდელივით ძლიერი და წელში გამართულია.ჩვენ კისერგაშეშეგული ხალხი არა ვართ,საკმაოდ მოქნილეგი ვართ და როცა ძლიერი ქარი უბერავს,გადარჩენას ვახერხებთ.როცა გასაჭირი გვადგას.ხმას არ ვიღებთ,ვმუშაობთ,ვიღიმით და უკეთეს დროს ველოდეგით.ვიცით.რომ ეს დრო დადგება და რაც შეგვიძლია ყველაფერს ვაკეთებთ.მერე პი.რომ მოვმაგრდებით.იმ ხალხს ვპოულობთ,რომელთა მხრეგზეც უფრო მარჯვედ ავცოცდეგით.აი,ესაა.ჩემო ბავშვო,გადარჩენის საიდუმლო.”