Natia Morbedadze

“I need you, the reader, to imagine us, for we won't really exist if you don't. Against the tyranny of time and politics, imagine us the way we sometimes didn't dare to imagine ourselves: in our most private and secret moments, in the most extraordinarily ordinary instances of life, listening to music, falling in love, walking down the shady streets or reading Lolita in Tehran. And then imagine us again with all this confiscated, driven underground, taken away from us.”
― Azar Nafisi, Reading Lolita in Tehran: A Memoir in Books

“...მაგრამ კარგი ფილმის ყურებისას ცხოვრება თითქოს უკეთესად მესმის და არც ისე კარგი ფილმებიც კი მეხმარება ჩემი პრობლემების ორიოდე საათით დავიწყებაში. ფილმებმა მასწავლა, როგორ ვიყო გამბედავი, რომანტიკული, როგორ მივხედო საკუთარ თავს და გავუფრთხილდე მეგობრებს. მე არ მყოლია მოსიყვარულე მშობლები და არც ეკლესიაში მივლია; ჩემთვის ფილმები იყო ყველაფერი. სკოლის პერიოდში - დღის სეანსები, მერე კი, როცა საკმაო ფული მოვაგროვე, - ტელევიზორი და პლეიერი. მოძღვარი არასოდეს მყოლია, მაგრამ მყავდა ობი-ვან კენობი "ვარსკვლავური ომებიდან" და ჯიმი სტიუარტი ფილმიდან "ცხოვრება მშვენიერია". რა თქმა უნდა, ფილმები შეიძლება ცხოვრებისგან გაქცევის გზა იყოს, მაგრამ ზოგჯერ საჭიროა, ეკრანზე მაინც ნახო უკეთესი ცხოვრება. იმას მაინც გაიგებ, რომ ასეთი ცხოვრება არსებობს, ან ეკრანზე შენსაზე უარეს ცხოვრებას ნახავ და გააცნობიერებ, რომ არც ისე ცუდად გიცხოვრია, ..., აი, ამიტომ მიყვარს კინო.”
― Tim Pratt, 9

“– А то, что о нас не думают – разве это не репрессия?

– Но ведь нас не избивают.

– А бросить нас на произвол судьбы и не думать о нас – разве не то же самое, что избивать?”
― Gabriel García Márquez, In Evil Hour

“სიცოცხლე იმად არ ღირს, მისი გულისთვის კაცი შიშს მონად გაუხდე”
― Jemal Karchkhadze, ანტონიო და დავითი