Natia Morbedadze

“...მაგრამ კარგი ფილმის ყურებისას ცხოვრება თითქოს უკეთესად მესმის და არც ისე კარგი ფილმებიც კი მეხმარება ჩემი პრობლემების ორიოდე საათით დავიწყებაში. ფილმებმა მასწავლა, როგორ ვიყო გამბედავი, რომანტიკული, როგორ მივხედო საკუთარ თავს და გავუფრთხილდე მეგობრებს. მე არ მყოლია მოსიყვარულე მშობლები და არც ეკლესიაში მივლია; ჩემთვის ფილმები იყო ყველაფერი. სკოლის პერიოდში - დღის სეანსები, მერე კი, როცა საკმაო ფული მოვაგროვე, - ტელევიზორი და პლეიერი. მოძღვარი არასოდეს მყოლია, მაგრამ მყავდა ობი-ვან კენობი "ვარსკვლავური ომებიდან" და ჯიმი სტიუარტი ფილმიდან "ცხოვრება მშვენიერია". რა თქმა უნდა, ფილმები შეიძლება ცხოვრებისგან გაქცევის გზა იყოს, მაგრამ ზოგჯერ საჭიროა, ეკრანზე მაინც ნახო უკეთესი ცხოვრება. იმას მაინც გაიგებ, რომ ასეთი ცხოვრება არსებობს, ან ეკრანზე შენსაზე უარეს ცხოვრებას ნახავ და გააცნობიერებ, რომ არც ისე ცუდად გიცხოვრია, ..., აი, ამიტომ მიყვარს კინო.”
― Tim Pratt, 9

“- გეტყვი.რაშია საქმე.ჩვენ თავს ვუხრით მოსალოდნელ უგედურებას.მაგრამ ხორბლის თავთავივით კი არა,წიწიბურას ღეროსავით! ქარიშხალი მწიფე თავთავს აცარიელებს,რადგან ის მშრალია და ვერ იხრება,წიწიბურას ღერო კი წვნიანია და ადვილად იხრება.მერე კი ქარი რომ ჩაივლის.ისევ სწორდება და გაზაფხულზე უწინდელივით ძლიერი და წელში გამართულია.ჩვენ კისერგაშეშეგული ხალხი არა ვართ,საკმაოდ მოქნილეგი ვართ და როცა ძლიერი ქარი უბერავს,გადარჩენას ვახერხებთ.როცა გასაჭირი გვადგას.ხმას არ ვიღებთ,ვმუშაობთ,ვიღიმით და უკეთეს დროს ველოდეგით.ვიცით.რომ ეს დრო დადგება და რაც შეგვიძლია ყველაფერს ვაკეთებთ.მერე პი.რომ მოვმაგრდებით.იმ ხალხს ვპოულობთ,რომელთა მხრეგზეც უფრო მარჯვედ ავცოცდეგით.აი,ესაა.ჩემო ბავშვო,გადარჩენის საიდუმლო.”
― Margaret Mitchell, Gone with the Wind

“„მე მგონია, ჩვენს ქვეყანას შეუძლია, იყოს უაღრესად კომიკური (და არა მარტო ტრაგიკული), ჩვენს ქვეყანაში ძალიან იოლად ივიწყებენ კიდეც და აინუნშიც არ აგდებენ საკუთარ ჭრილობებს, საკუთარ შეცდომებს, უფრო მეტიც, თვალს ხუჭავენ უსამართლოდ მიყენებულ ტკივილზე, ჩაგვრაზე, მარცხზე. ამ ყველაფრის მიუხედავად, მაინც ვუჭახუნებთ სასმისებს და ვხალისობთ. ეს მართლაც რომ შთამბეჭდავია, თუ გავითვალისწინებთ იმ მწვავე მოვლენებს, წინა საუკუნეს რომ ახლდა, რომელთა შედეგებსაც დღემდე იმკიან ადამიანები (რამდენიც უნდა მეკამათო!).

ეს ის ქვეყანაა, სადაც, მე-20 საუკუნის უდიდესი ჯალათების გარდა, უამრავი არაჩვეულებრივი ადამიანი დაიბადა, რომლებიც მე, პირადად, ძალიან მიყვარდა და მიყვარს. ზოგი მათგანი გაიქცა, ზოგს გზა აებნა, ზოგი ცოცხალი აღარ არის, ზოგი დაბრუნდა, ზოგის დიდებამ უკვე ჩაიარა, ზოგი ჯერ კიდევ ელის მას, მაგრამ ამ ადამიანთა უმრავლესობას არავინ იცნობს”.”
― Nino Haratischwili, Das achte Leben

“სიცოცხლე იმად არ ღირს, მისი გულისთვის კაცი შიშს მონად გაუხდე”
― Jemal Karchkhadze, ანტონიო და დავითი