Natia Morbedadze

“– А то, что о нас не думают – разве это не репрессия?

– Но ведь нас не избивают.

– А бросить нас на произвол судьбы и не думать о нас – разве не то же самое, что избивать?”
― Gabriel García Márquez, In Evil Hour

“„მე მგონია, ჩვენს ქვეყანას შეუძლია, იყოს უაღრესად კომიკური (და არა მარტო ტრაგიკული), ჩვენს ქვეყანაში ძალიან იოლად ივიწყებენ კიდეც და აინუნშიც არ აგდებენ საკუთარ ჭრილობებს, საკუთარ შეცდომებს, უფრო მეტიც, თვალს ხუჭავენ უსამართლოდ მიყენებულ ტკივილზე, ჩაგვრაზე, მარცხზე. ამ ყველაფრის მიუხედავად, მაინც ვუჭახუნებთ სასმისებს და ვხალისობთ. ეს მართლაც რომ შთამბეჭდავია, თუ გავითვალისწინებთ იმ მწვავე მოვლენებს, წინა საუკუნეს რომ ახლდა, რომელთა შედეგებსაც დღემდე იმკიან ადამიანები (რამდენიც უნდა მეკამათო!).

ეს ის ქვეყანაა, სადაც, მე-20 საუკუნის უდიდესი ჯალათების გარდა, უამრავი არაჩვეულებრივი ადამიანი დაიბადა, რომლებიც მე, პირადად, ძალიან მიყვარდა და მიყვარს. ზოგი მათგანი გაიქცა, ზოგს გზა აებნა, ზოგი ცოცხალი აღარ არის, ზოგი დაბრუნდა, ზოგის დიდებამ უკვე ჩაიარა, ზოგი ჯერ კიდევ ელის მას, მაგრამ ამ ადამიანთა უმრავლესობას არავინ იცნობს”.”
― Nino Haratischwili, Das achte Leben

“- გეტყვი.რაშია საქმე.ჩვენ თავს ვუხრით მოსალოდნელ უგედურებას.მაგრამ ხორბლის თავთავივით კი არა,წიწიბურას ღეროსავით! ქარიშხალი მწიფე თავთავს აცარიელებს,რადგან ის მშრალია და ვერ იხრება,წიწიბურას ღერო კი წვნიანია და ადვილად იხრება.მერე კი ქარი რომ ჩაივლის.ისევ სწორდება და გაზაფხულზე უწინდელივით ძლიერი და წელში გამართულია.ჩვენ კისერგაშეშეგული ხალხი არა ვართ,საკმაოდ მოქნილეგი ვართ და როცა ძლიერი ქარი უბერავს,გადარჩენას ვახერხებთ.როცა გასაჭირი გვადგას.ხმას არ ვიღებთ,ვმუშაობთ,ვიღიმით და უკეთეს დროს ველოდეგით.ვიცით.რომ ეს დრო დადგება და რაც შეგვიძლია ყველაფერს ვაკეთებთ.მერე პი.რომ მოვმაგრდებით.იმ ხალხს ვპოულობთ,რომელთა მხრეგზეც უფრო მარჯვედ ავცოცდეგით.აი,ესაა.ჩემო ბავშვო,გადარჩენის საიდუმლო.”
― Margaret Mitchell, Gone with the Wind

“I need you, the reader, to imagine us, for we won't really exist if you don't. Against the tyranny of time and politics, imagine us the way we sometimes didn't dare to imagine ourselves: in our most private and secret moments, in the most extraordinarily ordinary instances of life, listening to music, falling in love, walking down the shady streets or reading Lolita in Tehran. And then imagine us again with all this confiscated, driven underground, taken away from us.”
― Azar Nafisi, Reading Lolita in Tehran: A Memoir in Books