“Բաշինջաղյանի «Արարատը» իմ ամենա-ամենասրտամոտ նկարներից է, միշտ կարոտով ու թախիծով եմ մտաբերում այդ հուզիչ կտավը, իմ ամեն մի հանդիպումը նրա հետ դառնում է տոն... Տխուր տոն ինձ համար... Երկու Արարատները՝ Մեծ ու Փոքր՝ ռիթմիկ, հարմոնիկ ընդարձակ դաշտի վրա միանգամից վեր նետված, վեհատեսք, հանդիսավոր... Աշխարհում շատ կան լեռներ, գագաթներ, բայց Արարատը անկրկնելի է, պատահական չէ, որ նա դարձավ «Բիբլիական», մտավ աստվածաշնչյան ասույթների մեջ... Ես այդ միտքն եմ ունեցել միշտ, եթե հայտարարվեր համաշխարհային մրցույթ զույգ գագաթների նախագիծն ստեղծելու՝ իրենց ամեն ինչով ա՛յդ աստիճանի ռիթմիկ, հարմոնիկ, ինչպես երաժշտություն, ինչպես սիմֆոնիա, անկարելի կլիներ հասնել այդ զույգ Արարատների գաղափարին...... Զույգ Արարատները տիեզերական երևույթ են... Այդպիսի զույգ չկա ողջ Հիմալայներում, Ալպերում, չկա երկու Ամերիկաներում, Աֆրիկայում... Մի երկիր մոլորակ՝ մի ֆանտաստիկ Արարատով ու իր չքնաղ մասիսով...
«Խոհեր... խոհեր...»”