Grigor Gurzadyan Quotes

“... Եվ այս կերպ բարդացնել կյանքը ապրելն անհնարին դարձնելու աստիճան... Մարդու ներաշխարհն այդքան մռայլ ու այդքան անհույս դարձնելու աստիճան...
... Տիեզերքում, աստղերի ու գալակտիկաների աշխարհում այս անհեթեթությունները չկան... Անհեթեթություններ՝ միայն ու միայն առ մարդն ունեցած կասկածամտությունից հարուցված... Կյանքը Երկիր մոլորակի վրա սխալ է եղել կառուցված ի սկզբանե... Մարդը հայտնվել է դուրս տիեզերական հարմոնիայից ու այդ պատճառով էլ դատապարտված է կործանման...”
― Grigor Gurzadyan, Գրիգոր Գուրզադյան, Մի կում ջուր, Mi kum jur

“Աթար, թոնիր, լավաշ... Երեք հանճարեղ հայտնագործություններ...
Հիմա լավաշը մեքենան է թխում... Խմորը հունցում է, գնդեր սարքում մեքենան... Կրակ չկա, ծուխ չկա, շիկացած էլեկտրական սպիրալներ են միայն՝ խիստ վանող տեսքով... Այս ծայրից մտնում է խմորը, այն ծայրից դուրս է գալիս լավաշը... Լավաշ՝ ինչքան անտեսք, նույնքան անհամ... Այդ խմորին ու այդ լավաշի թերթերին կնոջ ձեռք չի դիպել, այդ լավաշը չունի կնոջ ձեռքի բուրմունքը... Ու քաղցր ժպիտը հացթուխի...”
― Grigor Gurzadyan, Գրիգոր Գուրզադյան, Մի կում ջուր, Mi kum jur

“Հանճարների դարն ապրած ժողովուրդը կամ ազգը հետագայում կարող է հայտնվել և որպես կանոն միշտ հայտնվում է բոլոր չափանիշներով, ինտելեկտով առաջին հերթին, շատ ցածր մակարդակում: Մակարդակ կամ վիճակ հեռավոր չափով, իսկ ավելի հաճախ ոչնչով չհիշեցնող այդ ժողովրդի հեռավոր անցյալում, նրա ոսկեդարում ապրած քաղաքականությունը: Դրա ճչացող օրինակը կարող է հանդիսանալ այսօրվա Եգիպտոսը, տարածքը կա, երկիրը կա, բայց դա փարավոնների էպոխայի Եգիպտոսը չէ արդեն, չկա այն հեռավոր ժամանակների ժողովուրդը՝ ղպտիները, դա արաբական երկիր է՝ փարավոնների էպոխայի Եգիպտոսի հետ բացարձակապես ոչինչ ընդհանուր չունեցող: Երկրորդ օրինակը կարող է լինել այսօրվա Հունաստանը, երկիրը կա՝ Հունաստան, ժողովուրդը նույնպես՝ հույներ են, բայց ոչ այսօրվա երկիրը և ոչ էլ հատկապես ժողովուրդը չունի ոչինչ ընդհանուր հելլենական Հունաստանի կուլտուրայի և մտածողության հետ: Երբեմնի հելլենական Հունաստանը՝ այսօրվա քաղաքակրթության օրրանը, հիմա իր ամեն ինչով դարձել է Եվրոպայի ամենաաննկատ երկրներից մեկը:”
― Grigor Gurzadyan, Գրիգոր Գուրզադյան, Մի կում ջուր, Mi kum jur

“Թոնիրը՝ մեր ատոմային ռեակտորը...
Հիմա պարզ է, թե ինչ է աթարը. աթարը թոնիր է, աթարը լավաշ է... Հայ կնոջ ձեռքերն են... Հայտնագործություններ դարեր, դարեր մեր ժողովրդին ապրեցնող...”
― Grigor Gurzadyan, Գրիգոր Գուրզադյան, Մի կում ջուր, Mi kum jur

“Մենք ունե՞նք պատկերացում, թե ինչ չարչարանք է քաշում մեր հայ տանտիրուհին, առավոտ ծեգից մինչև ուշ երեկո անվերջ շարժման մեջ, եփել, թափել, տուն հավաքել, լվանալ, երեխաներին լողացնել, հյուրեր ընդունել ու ճանապարհ դնել... Ու այդ ամենը առանց տրտունջի, առանց ձայն հանելու... Առաջին արթնացողն ինքն է, վերջին անկողին մտնողը նույնպես ինքը... Դարեր, դարեր այդպես է եղել, հայ գյուղի տանտիրուհին առասպել է, ամեն չափից ու ըմբռնումից դուրս երևույթ... Ծնկի պիտի գալ այդ կին արարածի աոաջ... Ու մտածել, որ հորիզոնից բարձրացող այսօրվա քաղաքակրթությունը կարող է վերջը բերել այս աշխարհի, այս հոգեբանության... Դա կլինի և մեր վերջը, մեր ժողովրդի, մեր պատմության...

«Խոհեր... խոհեր...»”
― Grigor Gurzadyan, Գրիգոր Գուրզադյան

“Հիմա արդեն գաղտնիք չէ. նախկին Սովետական Սիության բյուջեի ութսուն տոկոսը, նույնիսկ ավելին, գնացել է սպառազինության վրա... Մեկ ատոմային սուզանավի արժեքը եղել է հավասար Հայաստանի այն ժամանակվա տարեկան բյուջեին...
Կառավարման, պետականության այս արատավոր սիստեմը ամենուր հիմնովին փոխեց մարդու կերպարանքը, մարդը, հիմա արդեն ինքնապահպանության, սոսկ գոյության բնազդից դրդված, ձեռք է բերում հատկություններ, որ չի եղել, չի ունեցել ի սկզբանե. նա դարձավ կեղծ, շողոքորթ, հարմարվող, դարձավ քծնանք ծամածռված ժպիտով քողարկված...”
― Grigor Gurzadyan, Գրիգոր Գուրզադյան, Մի կում ջուր, Mi kum jur

“Գիտության զարգացումը, ֆիզիկայի, տեխնիկայի և տեխնոլոգիայի այսօրվա մակարդակը շատ է առաջ անցել կուլտուրայի զարգացումից: Ոչինչ չի արվում մարդու ագրեսիվությունը եթե ոչ վերացնելու, ապա գոնե փոքր-ինչ սանձահարելու ուղղությամբ:”
― Grigor Gurzadyan, Գրիգոր Գուրզադյան, Մի կում ջուր, Mi kum jur

“Քաղաքակրթության զարգացման հետ խամրում է մարդու հոգին...
XX դարը եղավ գագաթնակետը գիտության զարգացման և ընդհանուր պրոգրեսի: Շնորհիվ մարդու այդ հատկության՝ որոշում կայացնելու: Բայց ահա պարադոքսը՝ այդ նույն հատկությունը դարձրեց քսաներորդ դարը ամենաարյունալի դարաշրջանը մարդկության երեք հազար տարվա պատմության...
Մարդու բուն էությունը չի բացահայտված դեռ... Մարդուն ազնվացնելու կերպը չի գտնված դեռ: Իսկ հնարավո՞ր է դա՝ այդ ազնվացումը: Մարդու գենային այսօրվա կառուցվածքով՝ վճռականորեն ոչ:”
― Grigor Gurzadyan, Գրիգոր Գուրզադյան, Մի կում ջուր, Mi kum jur

“Ինչպիսի՛ ակնածանքով եմ ես նայում կովի... թրիքին... Այո, այո, կովի թրիքին, այդ խաղաղ, անվրդով ու խիստ պետքական անասունի թրիքին: Այդ թրիքն է դարեր, դարեր ապրեցրել մեր այս քարքարոտ երկրի գյուղացուն, այո՛, թրիքի, չորացած թրիքի կրակով են մեր մամիկները օրնիբուն, ամեն առավոտ ու ամեն իրիկուն պղնձե ղազանի մեջ, ափի մեծության փայտե շերեփը ձեռքին, եփել թանովը՝ կորկոտի խոշոր հատիկները մեջը եռացող թանի մեջ թափով վեր վար նետվող... Թանովը՝ ուրցով, անանուխով համեմված, լեռներից, սարալանջերից հավաքած տեսակ-տեսակ խոտերի, ծաղիկների բուրմունքով թանձրացած... Հետո այդ նույն շերեփով տատիկը հերթով լցնում է թանովը կավե խոր պնակների մեջ մինչև բերանը, բոլորին՝ մեծ ու փոքր՝ հավասար, մինչև բերանը... Հետո սկսվում է չրթչրթոցը, սկսում են չոր լավաշ բրդել թանովի մեջ, մինչև բերանը, գդալը այլևս չմտնելու աստիճան... Չուտել չկա, չեմուչում չկա... Ուտում են բոլորը, օրը երեք անգամ... Մեծ ու փոքր...”
― Grigor Gurzadyan, Գրիգոր Գուրզադյան, Մի կում ջուր, Mi kum jur

“Բաշինջաղյանի «Արարատը» իմ ամենա-ամենասրտամոտ նկարներից է, միշտ կարոտով ու թախիծով եմ մտաբերում այդ հուզիչ կտավը, իմ ամեն մի հանդիպումը նրա հետ դառնում է տոն... Տխուր տոն ինձ համար... Երկու Արարատները՝ Մեծ ու Փոքր՝ ռիթմիկ, հարմոնիկ ընդարձակ դաշտի վրա միանգամից վեր նետված, վեհատեսք, հանդիսավոր... Աշխարհում շատ կան լեռներ, գագաթներ, բայց Արարատը անկրկնելի է, պատահական չէ, որ նա դարձավ «Բիբլիական», մտավ աստվածաշնչյան ասույթների մեջ... Ես այդ միտքն եմ ունեցել միշտ, եթե հայտարարվեր համաշխարհային մրցույթ զույգ գագաթների նախագիծն ստեղծելու՝ իրենց ամեն ինչով ա՛յդ աստիճանի ռիթմիկ, հարմոնիկ, ինչպես երաժշտություն, ինչպես սիմֆոնիա, անկարելի կլիներ հասնել այդ զույգ Արարատների գաղափարին...... Զույգ Արարատները տիեզերական երևույթ են... Այդպիսի զույգ չկա ողջ Հիմալայներում, Ալպերում, չկա երկու Ամերիկաներում, Աֆրիկայում... Մի երկիր մոլորակ՝ մի ֆանտաստիկ Արարատով ու իր չքնաղ մասիսով...
«Խոհեր... խոհեր...»”
― Grigor Gurzadyan, Գրիգոր Գուրզադյան

“Նայելով այօրվա մարդուն՝ հազար տարի հետո աշխարհի հոգեբանությունը կլինի բոլորավոին այլ: Կփոխվի, և խիստ, մարդու ու աշխարհի բուն էությունը... Ապագա մարդը կբերի իր հետ բոլորովին այլ մտածողություն ու այլ պահանջներ, կանխատեսել դրանք անհնար է ու անիմաստ...
Հեռավոր ապագայի մարդը այսօրվա մարդուն կվերաբերվի այնպես, ինչպես մենք պիթեկանտրոպին...

«Խոհեր... խոհեր...»”
― Grigor Gurzadyan, Գրիգոր Գուրզադյան

“Այս մոլորակի վրա ձևավորված մարդուց անհնարիության աստիճան դժվար է պահաջել ըմբռնել այն, ինչն ինքը պարզապես չի կարող. դրա համար պիտի ունենալ բոլորովին այլ զգայարաններ: Հեռու չգնանք, մեր օրերում կարող են լինել, պարզվում է, երկու մարդ, որոնցից մեկը՝ այնքան անկիրթ, որ կարող է թույլ տալ իրեն նկարել ծաղրանկարը Մուհամմեդի, իսկ մյուսը՝ ոչ պակաս տգետ, կարող է դրան վերաբերվել լրջորեն՝ անցնելով հաշվեհարդարի՝ ընդհուպ մինչև մարդասպանություն: Ոչ միայն չկա ընբռնելու հնարավորությունը նրանց միջև, այլ ընդհակառակ՝ հակադրվածությունն է դարձել հիմնական հատկություն:

«Խոհեր... խոհեր...»”
― Grigor Gurzadyan, Գրիգոր Գուրզադյան