“Մենք ունե՞նք պատկերացում, թե ինչ չարչարանք է քաշում մեր հայ տանտիրուհին, առավոտ ծեգից մինչև ուշ երեկո անվերջ շարժման մեջ, եփել, թափել, տուն հավաքել, լվանալ, երեխաներին լողացնել, հյուրեր ընդունել ու ճանապարհ դնել... Ու այդ ամենը առանց տրտունջի, առանց ձայն հանելու... Առաջին արթնացողն ինքն է, վերջին անկողին մտնողը նույնպես ինքը... Դարեր, դարեր այդպես է եղել, հայ գյուղի տանտիրուհին առասպել է, ամեն չափից ու ըմբռնումից դուրս երևույթ... Ծնկի պիտի գալ այդ կին արարածի աոաջ... Ու մտածել, որ հորիզոնից բարձրացող այսօրվա քաղաքակրթությունը կարող է վերջը բերել այս աշխարհի, այս հոգեբանության... Դա կլինի և մեր վերջը, մեր ժողովրդի, մեր պատմության...

«Խոհեր... խոհեր...»”