“در همین قدم اول، سقراط را رودرروی خویش خواهی دید، زیرا باید مشخص کنی که چرا درس را با «گفتن» آغاز می‌کنی و نه با «پرسیدن». سقراط معلمی بود که با پرسش آغاز می‌کرد و با پرسش ادامه می‌داد. او کمتر چیزی «می‌گفت» و بیشتر می‌پرسید. کمی آن‌طرف‌تر، فیلسوف دیگری مانند دیوئی را ملاقات خواهی کرد، زیرا باید او را هم قانع کنی که چرا درس را با گفتن آغاز می‌کنی و نه با «مسئله». او بر این باور بود که دانش‌آموز اگر قرار است چیزی یاد بگیرد، باید با یک «مسئله»ی حیاتی مواجه باشد، مسئله‌ای که فکر او را به خود جلب می‌کند و وی را برمی‌انگیزد که به حل آن بپردازد. هر یک از این مواضع پیش‌فرض‌های خاص خود را دارد و چنین نیست که «گفتن»، خودِ تدریس باشد، بی‌هیچ پیش‌فرضی.”