“یک فیلسوف تعلیم و تربیت، ریچارد پیترز، [...] در مورد تنبیه سخنی می‌گوید. ما می‌توانیم از امکان تجربی تنبیه یا از امکان مفهومی یا منطقی آن پرسش کنیم. اگر از امکان تجربی تنبیه بدنی سؤال کنیم، پاسخ آن چیزی از این قبیل است: تنبیه هنگامی ممکن می‌شود که فرد تنبیه‌شونده دارای بدن و عصب باشد؛ زیرا اگر این‌ها نباشند، ما نمی‌توانیم کسی را تنبیه بدنی کنیم. مرده را نمی‌توان تنبیه بدنی کرد، زیرا عصبی ندارد و درد را احساس نمی‌کند. [...] اما اگر از امکان مفهومی تنبیه سؤال کنیم، منظور این است که پیش‌شرط‌های مفهومی آن را مشخص کنیم. به طور مثال، یکی از پیش‌شرط‌های تنبیه، «خطا» است. تنبیه، به عنوان یک مفهوم، مفهوم دیگری، یعنی خطا، را پیش‌شرط خود دارد؛ بدون فرض «خطا» نمی‌توان از تنبیه سخن گفت؛ و اگر قرار باشد که بدون فرض آن از تنبیه سخن بگوییم، مانند آن است که کسی را که خطایی نکرده است، به اسم تنبیه مورد ضرب و شتم قرار دهیم. این کار می‌تواند نام‌های دیگری هم‌چون ظلم کردن، اشتباه در مصداق، و نظیر آن داشته باشد، اما تنبیه نیست.”