“از ده پیچ و شش گذر گذشته‌ام. کوچه های آشنا چه بیگانه می‌نمود. بر کناری می‌رفتم؛ زیر سایبانها و پناه درختها! دلم هنوز سفره‌ی آتش بود، مزه‌ی زبانم زهر! پاییدم مرده ها را لگد نکنم! قلبم - معلوم است که می‌زد! زانوهایم - معلوم است که می‌لرزید! تمام وقت صدای پایی پشت سرم بود، یا من خیال می‌کردم. نفسم حبس - مثل مرده‌ای! [ترسان؛ به بانگ مردانه] کی هستی؟”