“முதலில் மாப்பிள்ளை வீட்டார் பந்தி முடிந்து புறப்பட்டார்கள். பின்னர் உள்ளூர் பந்தி ஆரம்பித்தது. பிரியாணி வாசனையின் காரணமாகவோ என்னவோ பாண்டிக்கு விஷேசமாக பசித்தது. ஆனாலும் முண்டியடித்துக்கொண்டு பந்திக்கு முந்த விருப்பமில்லை. கூட்டம் குறையட்டுமென்று ஓரமாய் கிடந்த மடக்கு நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தான்.

பெண்களுக்கும் ஆண்களுக்கும் வரிசை தனித்தனியாக பரிமாறி இரண்டோ மூன்றோ பந்திகள் முடிந்திருந்தபோது மேற்குத் தூண் ஆண்களின் வரிசையில் பாதி இடம் காலியாக இருந்தது. சாப்பிடக் காத்திருந்த இளம்பெண்கள் ஆண்கள் பாதி உள்ள பந்தியில் தொடர்ச்சியாக அமர வெட்கப்பட்டனர். வயதுக்கு வந்த ஆண்களையும் பெண்களையும் இணைக்க இடையே ஒரு சிறுவனோ சிறுமியோ தேவை.

நாற்காலியில் அமர்ந்து பராக்கு பார்த்துக்கொண்டிருந்த பாண்டியின் முன் வந்து நின்ற பிரேமா ராணி அக்காள் "பாண்டி சாப்பிட்டாச்சா" என்று கேட்டாள். இல்லை என்ற தலையாட்டினான். "வாடா தம்பியாபிள்ள சாப்பிடுவோம்" என்றவள் பாண்டி நிதானிக்கும் முன் அவன் கையைப் பிடித்து தரதரவென்று இழுத்துச் சென்று, ஆண்கள் வரிசையில் அவனை அழுத்தி உட்கார வைத்து அவனருகே அவளும் அமர்ந்துகொண்டாள். அவளைத் தொடர்ந்து மற்ற பெண்களும் வெட்கமும் வேகமுமாக வந்து அமர்ந்தார்கள். பாண்டி சங்கோஜத்தில் நெளிந்தான். என்னதான் அவன் அரை டவுசர் அணிந்திருந்தாலும், அவர்கள் எடை போடும் அளவுக்கு தன்னை அவன் சின்னப் பையனாகக் கருதவில்லை. ஆண்கள் பெண்கள் வரிசையை இணைக்கும் இந்த ரெண்டும்கெட்டான் பதவியை, பந்தியில் அவனுக்கு நேர்ந்த பயங்கரமாகவே எண்ணி மனம் கூசினான். அங்கிருந்து எழுந்துவிடலாம் என்ற முடிவுக்கு அவன் வருவதற்குள் இலை போட்டு தண்ணீர் வைத்து விட்டார்கள். முகம் வாடியது. தலை தொங்கிவிட்டது. 'இவ்வளவு சின்னப் பயலுக்கெல்லாம் எதுக்கு சிக்கன் பிரியாணி' என்ற வெறுப்பில் பசியும் ஒதுங்கிச் சென்றுவிட்டது.”