“وقتی زمان زیادی یک جا می مانی، فراموش می کنی دنیا چقدر وسیع است. هیچ درکی از اندازه ی واقعی نصف النهارها و مدارها پیدا نمی کنی، همان طور که سخت است درکی از وسعت درون هر انسانی داشته باشی. ولی وقتی وسعت را درک کنی، وقتی چیزی گستردگی انسان را به چشمت آشکار کند، امید سر بر می آورد، چه تو بخواهی چه نخواهی، و سرسختانه به تو می چسبد و رهایت نمی کند مثل خزه که صخره را رها نمی کند.”