“Ամբողջ տիեզերքը լեցուն է կչռոյթով: Աստղերը, աշխատող մարդը, անտառի մէջ քայլող վայրենի գազանը, ժայռի գլխից շառաչող ջրվէժը, փողոցի չարժումը, պետութեան գործունէութիւնը, մարդկային սիրտը եւ թոքերը, մտքի զարգացումը, զգացումի աստիճանական փթթումը, գիտութիւնները, փիլիսոփայութիւնները, ամեն ինչ:
Ու մեծ արհաւիրքները, մեծ դժբախտութիւնները մեզ այցելում են այն ժամանակ, երբ գերագոյն կչռոյթը լքում է իր ղեկը, երբ մեր նաւի տարողութիւնը եւ հաւասարակչռութիւնը այլեւս չի համապատասխանում ծովի ներքին կեանքի օրէնքներուն:”