“Դժբախտ անժամանակութեան այս օրերին, ինչ որ մեզ պակասում է ճշմարտապէս, դա այն lampada vitoe-ն է, այն կեանքի ջահը, որ լոյս սփռելով ժողովուրդների գիտակցութեան առջեւ նրանց նոր եւ հրամայական նպատակների տէրն է դարձնում:
Մարդը մարդով է շինւում, ինչպէս նաեւ մարդը մարդով է կործանւում:
Ազգը, որ ուզում է ապրել, պէտք է պատրաստի իր ճակատագիրը եւ պէտք է պատրաստի գալիք դէպքերը: «Պատրաստւել հոգեպէս,— ասում էր Միցկեւիչը,— եւ այս հոգեկան զօրութիւնը վերածել մարմնական զօրութեան»:
Վազել, դէպքերի ետեւից, ակամայ ենթարկւել կամ յարմարւել ուրիշների ստեղծած պատմութեան հարւածներին` դա ասել է մեռնել ստորին մահով: Այդպիսի ազգերը արժանի չեն ապրելու։
Իսկ ասացէ՛ք, ո՞րն է այն lampada vitoe-ն, որ մեզ մղում է դէպի նոր կեանք: Ո՞ւր է ուրոյն Հայ միտքը: Ինչո՞վ ենք մենք ներկայ այս աչխարհում։
Ու մենք ներկա՞յ ենք...
18 Մարտ, 1932 Միլան”