“من در آیینه به خود می‌نگرم

من در آیینه به خود می‌نگرم با وسواس

همچو گنگی که به یک گنگ دگر می‌نگرد.



از نسیم نفس زرد غروب

در پس پنجره‌ی خاطر من

پرده‌ی سربی شک می‌لرزد

روی لب‌های دو چشمم خاموش

سایه‌ی زمزمه‌ای می‌ماسد:

هیچ‌کس این همه با این تصویر

نیست بیگانه

که من...”