“در خانه‌ی زن شرقی
الفبا می‌میرد
در قربانگاه روزمرگی‌های حقیر...
آیا ظرف‌های نقره‌ای را برق انداخته‌ای
به جای حروف الفبا؟
آقا فرش‌ها و پشتی‌ها را گردگیری کرده‌ای
و گذاشته‌ای که مژگان سرمه کشیده‌ات را
غبارآلود کنند؟
مهمان‌ها کی می‌آیند؟
با عجله به مرغدانی برو
درون بیهودگی
آیا سیب زمینی‌ها را سرخ کرده‌ای
روی اجاق
و حروف‌ات را خرد کرده‌ای؟
آیا آن پیراهن مخمل‌ات را می‌پوشی
همان لباس دیوانه‌ها را؟
آیا برای نقاب‌های کارناوال
تملق می‌گویی؟
آیا کفش‌های مهمانان را
با مرکب قلم‌ات
رنگین خواهی کرد
و خون استعدادت را بیرون کشیده‌ای
در شبی که آنها در آستانه‌ی ترساندن‌ات
گربه را در حجله کشتند؟”