amin

“حس شهادت‌طلبی و مظلومیت ، که مشخصه‌ای کاملن ایرانی است ، هیچ‌گاه در طول تاریخ اجازه نداده است تا مسائلی را که با یک سیلی حل می‌شود به موقع رفع و رجوع کنیم ؛ گذاشته‌ایم تا وقتی که با کُشت و کشتار هم حل نمی‌شود خونمان به جوش آید و همه‌چیز را به آتش بکشیم و هیچ چیزی را هم حل نکنیم ...”
― رضا قاسمی / Reza Ghasemi

“در خانه‌ی زن شرقی
الفبا می‌میرد
در قربانگاه روزمرگی‌های حقیر...
آیا ظرف‌های نقره‌ای را برق انداخته‌ای
به جای حروف الفبا؟
آقا فرش‌ها و پشتی‌ها را گردگیری کرده‌ای
و گذاشته‌ای که مژگان سرمه کشیده‌ات را
غبارآلود کنند؟
مهمان‌ها کی می‌آیند؟
با عجله به مرغدانی برو
درون بیهودگی
آیا سیب زمینی‌ها را سرخ کرده‌ای
روی اجاق
و حروف‌ات را خرد کرده‌ای؟
آیا آن پیراهن مخمل‌ات را می‌پوشی
همان لباس دیوانه‌ها را؟
آیا برای نقاب‌های کارناوال
تملق می‌گویی؟
آیا کفش‌های مهمانان را
با مرکب قلم‌ات
رنگین خواهی کرد
و خون استعدادت را بیرون کشیده‌ای
در شبی که آنها در آستانه‌ی ترساندن‌ات
گربه را در حجله کشتند؟”
― غادة السمان

“به زودی
آنچه را که گفنتی داریم
تمام خواهد شد
و ما خواهیم ماند
و تنهایی ما”
― بیژن جلالی

“همیشه روزهایی هست که انسان در آن کسانی را که دوست داشته است، بیگانه می یابد”
― Albert Camus, The Stranger