“<<Λυπαμαι>> μου ειπε ξαφνικα ο Ντιμιτρι.
<<Για ποιο πραγμα; Επειδη διαβαζεις φτηνη λογοτεχνια;>>
<<Οχι. Που δεν μπορεσα να σε φερω εγω εδω. Νιωθω οτι σε απογοητευσα>>. Επιασα μια σκια ανησυχιας στα ματια του, λες και φοβοταν οτι μου ειχε προκαλεσει καποια ανεπανορθωτη ζημια.
<<Κανεις λαθος>> του ειπα. <<Συμπεριφερθηκα σαν κακομαθημενο. Δεν με εχεις απογοητευσει ποτε. Ουτε και μ'αυτο>>.
Με κοιταξε ολο χαρη και αισθανθηκα λες και ειχα βγαλει φτερα. Λιγο ακομα να κρατουσε αυτη η στιγμη, θα μου ελεγε κατι τοσο γλυκο που θα εβγαζα φτερα και θα πετουσα.”