“<<Πως εισαι μικρο μου Νταμπιρ;>> με ρωτησε απαλα. <<Ο Ντασκοφ σαν να...υπονοησε κατι>>.
<<Κανεις δεν τον πιστεψε. Νομιζω οτι ειμαστε μια χαρα. Παντως, σ'ευχαριστω για το ενδιαφερον>>.
<<Δυο ευχαριστω μεσα σε δυο μερες. Δεν μου λες, μηπως εχεις σκεφτει και κανεναν αλλο τροπο να μου δειξεις την ευγνωμοσυνη σου;>>
<<Κανεναν απολυτως. Θα πρεπει να βαλεις τη φαντασια σου να δουλεψει>>.
<<Κανενα προβλημα. Η φαντασια μου οργιαζει>>.”