“Ο Ντιμιτρι ξαφνικα σταματησε αποτομα και σταθηκε ακριβως μπροστα μου εμποδιζοντας με. Παραλιγο να γλιστρησω και να πεσω πανω του. Καταφερα ομως να σταματησω. Απλωσε το χερι του και μου επιασε το μπρατσο. Με τραβηξε κοντα του. Πιο κοντα απ'οτι θα περιμενα μια και βρισκομασταν σε δημοσιο χωρο. Τα δαχτυλα του με εσφιξαν δυνατα. Δεν με πονουσε.
<<Ροουζ>> ειπε, και ο πονος στη φωνη του εκανε τη καρδια μου να χτυπαει δυνατα <<γιατι να το μαθαινω τωρα; Γιατι δεν μου ειχες πει τιποτα πιο νωρις; Ξερεις πως ενιωθα; Ξερεις πως ηταν για μενα να σε βλεπω σ'αυτη τη κατασταση και να μην καταλαβαινω τι σου συνεβαινε; Ξερεις ποσο τρομαξα;>>
Ειχα μεινει εκπληκτη. Και απο το ξεσπασμα του και απο τη μηδαμινη αποσταση μεταξυ μας. Ξεροκαταπια. Δεν μπορουσα να αρθρωσω λεξη. Το προσωπο του μου εδειχνε τοσα πολλα συναισθηματα. Δεν μπορουσα καν να θυμηθω ποτε τον ειχα δει σ'αυτη τη κατασταση τελευταια φορα. Ηταν υπεροχο μαζι και τρομαχτικο. Οταν τελικα μιλησα, πεταξα τη μεγαλυτερη βλακεια που θα μπορουσα να πω.
<<Μα νομιζα πως εσυ δεν φοβασαι τιποτα>>.
<<Παρα πολλα πραγματα φοβαμαι. Και φοβηθηκα πολυ για σενα>> ειπε. Μου αφησε το χερι και εκανε ενα βημα πισω. Ακομη εβλεπα το παθος και την ανησυχια να διαγραφονται σε ολο του το προσωπο. <<Δεν ειμαι τελειος! Και κυριως, δεν ειμαι ατρωτος>>.
<<Το ξερω, απλως...>> δεν ηξερα τι να πω. Ειχε δικιο. Παντοτε τον αντιμετωπιζα λες και ηταν παντοδυναμος, παντογνωστης και αηττητος. Δυσκολευομουν να τον φανταστω να ανησυχει τοσο για μενα.
Κοιταξα βαθια μεσα στα σκουροχρωμα ματια του, αυτα τα ματια που αγαπουσα τοσο.
Χωρις καν να κανει ενα βημα, απλωσε το χερι του και με αρπαξε τραβωντας με και παλι κοντα του.
Ο Ντιμιτρι καταλαβαινε τοσα πολλα για μενα. Ειχα αναγκη να καταλαβει και αυτο εδω.”