“Το μυαλο μου σταματησε καθως τυλιξε το χερι του στη μεση μου και με τραβηξε πισω απο τη σκια ενος δεντρου. Τα χειλη μας συναντηθηκαν. Χαθηκα στο φιλι του ξεχνωντας ολες μου τις ανησυχιες και τους φοβους, οτι δηθεν θα μου ελεγε πως ολα ηταν ενα λαθος.
Οταν σταματησαμε να φιλιομαστε, συνεχισε να με κραταει κοντα του. <<Δεν θεωρω οτι καναμε λαθος>> μου ειπε απαλα. <<Ισα ισα που χαρηκα που το καναμε. Και το χρονο να μπορουσα να γυρισω πισω, το ιδιο θα 'κανα>>.
Κατι μεσα στο στηθος μου φτερουγισε. <<Αληθεια; Πως και αλλαξες γνωμη;>>
<<Αλλαξα γνωμη γιατι δεν μπορω να σου αντισταθω>> ειπε διασκεδαζοντας με την εκπληξη μου. <<Και θυμασαι τι μου ειπε η Ροντα;>>
<<Θα χασεις οτι πολυτιμοτερο εχεις, γι'αυτο φυλαξε το οσο μπορεις>>.
Στην αρχη αισθανθηκα μια απεριγραπτη χαρα. Ωστε εγω ημουν οτι πολυτιμοτερο ειχε. Μετα ομως τον κοιταξα. <<Περιμενε. Νομιζεις οτι θα πεθανω; Γι'αυτο κοιμηθηκες μαζι μου;>>
<<Οχι, οχι, φυσικα και οχι. Εκανα οτι εκανα επειδη...πιστεψε με δεν το εκανα γι'αυτο. Ακομα και πριν απο την επιθεση των Στριγκόι παρατηρουσα ποσο παλευες να αντιμετωπισεις τα προβληματα που σε βασανιζαν και καταλαβα τι σημαινεις για μενα. Ξαφνικα ολα αλλαξαν. Ανησυχουσα για σενα. Ανησυχουσα πολυ. Δεν εχεις ιδεα ποσο πολυ. Και δεν υπηρχε λογος να προσπαθω να πεισω τον εαυτο μου οτι η ζωη των Μορόι ηταν πιο σημαντικη απο τη δικη σου. Δεν προκειται ποτε να γινει κατι τετοιο, οσο κι αν οι αλλοι λενε οτι ειναι λαθος. Ετσι, αποφασισα να αποδεχτω τα οσα νιωθω. Κι οταν πηρα αυτη την αποφαση...ε, τιποτα δεν μας σταματουσε>>. Διστασε για μια στιγμη και ξανα σκεφτηκε τα λογια μου βγαζοντας τα μαλλια μου απο το προσωπο μου. <<Ηθελα να πω, τιποτα δεν με σταματουσε. Μιλαω για τον εαυτο μου. Δεν θελω να ακουγομαι λες και ξερω για ποιο λογο το εκανες εσυ>>.
<<Το εκανα γιατι σ'αγαπω>> του ειπα λες και ελεγα το πιο προφανες πραγμα στον κοσμο. Και πραγματικα ετσι ενιωθα.
Γελασε. <<Συνοψιζεις σε μια προταση οσα ελεγα τοση ωρα>>.
<<Μα ειναι απλο. Σ'αγαπω και δεν θελω να προσποιουμε οτι δεν ειναι αληθεια>>.
<<Ουτε κι εγω>>. Το χερι του αφησε το προσωπο του και κατευθυνθηκε προς το δικο μου χερι. Τα δαχτυλα μας δεθηκαν αναμεταξυ τους και ξεκινησαμε και παλι να περπαταμε. <<Φτανουν πια τα ψεματα>>.”