“არჩევა" მარტივად ხდებოდა, რადგან ყველა საარჩევნო ბიულეტინში ერთადერთი კანდიდატის გვარი იყო მითითებული.
ამომრჩევლებს ევალებოდათ "მოეხადათ თავიანთი სამოქალაქო ვალი" - მისულიყვნენ საარჩევნო უბანში და ხმა მიეცათ პარტიულ კომიტეტებში წინდაწინ შერჩეული "ხალხის რჩეულისათვის". არჩევნებში მონაწილეობისათვის თავის არიდება საშიში იყო: ეს სამუშაო ადგილზე სერიოზული გარჩევის საგანი გახდებოდა. ამიტომაც არჩევნებში მონაწილეობდა ელექტორატის 99,99 პროცენტი: გაუგებარია, ვინ იყო ის მამაცი 0,01 პროცენტი, რომელიც რატომღაც არ მოდიოდა საარჩევნო ურნასთან! როგორც ჩანს, ამ ციფრს იგონებდნენ - 100 პროცენტი მაინც რაღაც უხერხულობას ქმნიდა. მხოლოდ ესტონეთს სსრ-ში იყო ხოლმე არჩევნებზე გამოუცხადებელთა მაჩვენებელი მაღალი: ის 0,02 პროცენტს აღწევდა!
ამომრჩეველთა 99,99 პროცენტი ხმას აძლევდა საარჩევნო ბიულეტინში ჩაწერილ ერთადერთ კანდიდატს. მამაცი 0,01 პროცენტი ბიულეტინს აფუჭებდა: პროტესტის სხვა ფორმა არ არსებობდა.
ყველამ იცდა, რომ არჩევნები ფიქცია იყო. მაგრამ ვერავინ ბედავდა ამის თქმას.”