“خدای من!، چرا انسان ها دست به چنین کارهایی می زنند.انسان هایی با دو دست، دو پا و یک قلب. انسانهایی که طبیعی به نظر می رسند و روحا مریض نیستند. چه طور عملی که اگر در زمان صلح اتفاق می افتاد، فریاد قضات، روانشناسان و کشیش ها را بلند می کرد، در زمان جنگ برای کسی اهمیتی ندارد. هیج کس، نه قضات و نه روانشناسان و نه کشیش ها. و هیچ کس هم کلمه دیوانگی و قتل را به زبان نمی آورد. انسانها، به ماه می روند، سرطان را معالجه می کنند و به اینکه انسان هستند و درخت یا ماهی نیستند، افتخار می کنند. لحظاتی پیش می آید که من ترجیح می دهم درخت یا ماهی بودم.”