Niloo > Niloo's Quotes

“Honestly, if you were any slower, you’d be going backward.”
― J.K. Rowling, Harry Potter and the Chamber of Secrets

“شاید خواننده تعجب کند از اینکه اینطور صریح از بی مایگی خودم حرف می زنم،اما باید به یادش بیاورم که صراحت فضیلتی است که بیش از هر کس برازنده آدم مرده است. در دوران حیات، چشمهای فضول افکار عمومی، تعارض منافع، جدال بی امان حرص و آز، آدم را ناچار میکند ژنده پاره های کهنه اش را مخفی کند، وصله ها و شکاف ها را از این و آن بپوشاند، و افشاگریهایی را که پیش وجدان خودش می کند،از عالم و آدم پنهان نگاه دارد. بزرگترین امتیاز این کار وقتی معلوم می شود که آدم در عین فریب دادن دیگران خود را هم فریب می دهد و به این ترتیب خودش را از شرمساری، که وضعیت بسیار عذاب آوری است و همچنین از ریاکاری که از معایب بسیار زشت است، معاف می کند. اما در عالم مرگ، چقدر چیزها متفاوت است، چقدر آدم آسوده است! چه آزادیی! چه شکوهی دارد آن دم که خرقه را دور می اندازی، پیرهن پر زرق و برق را به مزبله پرت می کنی، خودت را لایه لایه باز می کنی، رنگ و بزک را می شویی، و رک و راست اعتراف می کنی که چه بودی و چه نتوانستی باشی. آخر، از همه چیز گذشته، نه همسایه ای داری، نه دوستی، نه دشمنی، نه آشنایی، نه غریبه ای، نه مخاطبی، مطلقاً هیچ. همین که پا به قلمرو مرگ می گذاری نگاه نافذ و قضاوتگر افکار عمومی قدرتش را از دست می دهد. البته انکار نمی کنم که این نگاه گاهی اوقات به این طرف هم سر می کشد و داوری خودش را می کند، اما ما آدمهای مرده، چندان اهمیتی به این داوریها نمی دهیم. شما که زنده اید باور کنید، در این دنیا هیچ چیز به وسعت بی اعتنایی ما نیست.”
― Machado de Assis, Memórias póstumas de Brás Cubas

“و تو این کار را بیست و سه سال تکرار کردی، بی سر و صدا، گمنام،منظم و مرتب، در به روی دنیا بسته در خانه ای کوچک در خیابان پیولیو، و با آن افتاده حالی هرگز دنیا را آزار ندادی، تا اینکه یک روز شیرجه ای زدی میان ظلمت، و هیچکس سوگوارت نشد مگر مستخدم سیاه پیری -هیچکس، نه حتی من که مقدمات نوشتن را از تو دارم.”
― Machado de Assis, Memórias póstumas de Brás Cubas

“اما این ستیز نهایی میان بودن و نبودن، نفس مرگ است در کنشی دردناک، فشارنده و تشنج آور و بی‌بهره از هر آرایه سیاسی و فلسفی؛مرگ کسی که دوست می‌داری.”
― Machado de Assis, Memórias póstumas de Brás Cubas

“هر دوره زندگی چاپ جدیدی است که چاپ قبلی را تصحیح می‌کند و خودش هم در چاپ بعدی تصحیح می‌شود، تا برسد به چاپ متن نهایی که ناشر به کرم ها تقدیم میکندش.”
― Machado de Assis, Memórias póstumas de Brás Cubas

“بله هنوز سر فکر اولم هستم:آن پروانه اگر آبی بود برای خودش بهتر می‌بود.”
― Machado de Assis, Memórias póstumas de Brás Cubas

“بعد به این فکر افتادم که پوتین یکی از بزرگترین مواهب این دنیاست، چون پاها را به درد می‌آرد و این فرصت را به آدم می‌دهد تا با در آوردن آن حسابی کیف بکند.”
― Machado de Assis, Memórias póstumas de Brás Cubas

“بدین ترتیب من، براس کوباس، قانونی بسیار مهم را کشف کردم،قانون تعادل پنجره ها؛و این اصل را ثابت کردم که راه جبران پنجره بسته باز کردن پنجره دیگر است، تا بدین ترتیب همیشه هوای کافی به وجدان برسد”
― Machado de Assis, Memórias póstumas de Brás Cubas

“Matamos o tempo, o tempo nos enterra.”
― Machado de Assis, Memórias póstumas de Brás Cubas

“Why the devil couldn’t it have been blue?” I said to myself.
And this thought—one of the most profound ever made since the discovery of butterflies—consoled me for my misdeed and reconciled me with myself. I stood there, looking at the corpse with, I confess, a certain sympathy. The butterfly had probably come out of the woods, well-fed and happy, into the sunlight of a beautiful morning. Modest in its demands on life, it had been content to fly about and exhibit its special beauty under the vast cupola of a blue sky, al sky that is always blue for those that have wings. It flew through my open window, entered by room, and found me there. I suppose it had never seen a man; therefore it did not know what a man was. It described an infinite number of circles about my body and saw that I moved, that I had eyes, arms, legs, a divine aspect, and colossal stature. Then it said to itself, “This is probably the maker of butterflies.” The idea overwhelmed it, terrified it; but fear, which is sometimes stimulating, suggested the best way for it to please its creator was to kiss him on the forehead, and so it kissed me on the forehead. When I brushed it away, it rested on the windowpane, saw from there the portrait of my father, and quite possibly perceived a half-truth, i.e., that the man in the picture was the father of the creator of butterflies, and it flew to beg his mercy.
Then a blow from a towel ended the adventure. Neither the blue sky’s immensity, nor the flowers’ joy, nor the green leaves’ splendor could protect the creature against a face towel, a few square inches fo cheap linin. Note how excellent it is to be superior to butterflies! For, even if it had been blue, its life would not have been safe; I might have pierced it with a pin and kept it to delight my eyes. It was not blue. This last thought consoled me again. I placed the nail of my middle finger against my thumb, gave the cadaver a flip, and it fell into the garden. It was high time; the provident ants were already gathering around…Yes, I stand by my first idea: I think that it would have been better for the butterfly if it had been born blue.”
― Machado de Assis, Memórias póstumas de Brás Cubas

“Tu, minha Eugénia, é que não as descalçaste nunca; foste aí pela estrada da vida, manquejando da perna e do amor, triste como os enterros pobres, solitária, calada, laboriosa, até que vieste também para esta outra margem... O que eu não sei é se a tua existência era muito necessária ao século. Quem sabe? Talvez um comparsa de menos fizessse patear a tragédia humana.”
― Machado de Assis, Memórias póstumas de Brás Cubas

“What really knocks me out is a book that, when you're all done reading it, you wish the author that wrote it was a terrific friend of yours and you could call him up on the phone whenever you felt like it. That doesn't happen much, though.”
― J.D. Salinger, The Catcher in the Rye

“زندگی فرزندان مأموران سیاسی مطلقاً کاری با واقعیات نداشت.در زمین‌های تنیس داخل سفارتخانه ها تنیس بازی می‌کردند و از اعدامها و قحطیها طوری حرف می‌زدند که انگاری مربوط به سیارات دیگر است.تاریخ در حاشیه زمینهای تنیس وزوز میکرد ولی اجازه ورود نداشت.بار خارجی بودن به قدری سنگین بود که آدم خود را خارج از دنیا احساس می‌کرد.
آدم حق نداشت با رنج ‌های مردمی که میانشان زندگی می‌کرد رابطه مستقیم داشته باشد.پیدا شدن چنین رابطه‌ای با موازین نزاکت دیپلماسی مغایر بود.آدم در حالت بی‌وزنی به سر می‌برد و ابراز انزجار یا اظهار عقیده ممنوع بود.آدم وظیفه داشت با کثیف‌ترین رذلی که توانسته بود قدرت را به دست گیرد مؤدب باشد.آدم وظیفه داشت که ناسیونالیسم را «یک مرحله واجب» بشمارد و «حق مسلم ملتها را به اداره امور خود» که در حقیقت جز حق قلدرها به تصاحب و به بردگی کشیدن ملتها از طریق انتخابات قلابی نبود تایید کند”
― Romain Gary, خداحافظ گاری کوپر

“خدای من!، چرا انسان ها دست به چنین کارهایی می زنند.انسان هایی با دو دست، دو پا و یک قلب. انسانهایی که طبیعی به نظر می رسند و روحا مریض نیستند. چه طور عملی که اگر در زمان صلح اتفاق می افتاد، فریاد قضات، روانشناسان و کشیش ها را بلند می کرد، در زمان جنگ برای کسی اهمیتی ندارد. هیج کس، نه قضات و نه روانشناسان و نه کشیش ها. و هیچ کس هم کلمه دیوانگی و قتل را به زبان نمی آورد. انسانها، به ماه می روند، سرطان را معالجه می کنند و به اینکه انسان هستند و درخت یا ماهی نیستند، افتخار می کنند. لحظاتی پیش می آید که من ترجیح می دهم درخت یا ماهی بودم.”
― Oriana Fallaci

“Not all those who wander are lost.”
― J.R.R. Tolkien, The Fellowship of the Ring

“What do you fear, lady?" [Aragorn] asked.
"A cage," [Éowyn] said. "To stay behind bars, until use and old age accept them, and all chance of doing great deeds is gone beyond recall or desire.”
― J.R.R. Tolkien, The Return of the King

“بیا امشب که بس تاریک و تنهایم
بیا ای روشنی، اما بپوشان روی
که می ترسم تو را خورشید پندارند
و می ترسم همه از خواب برخیزند
و می ترسم که چشم از خواب بردارند

نمی خواهم ببیند هیچ کس ما را
نمی خواهم بداند هیچ کس ما را

و نیلوفر که سر بر می کشد از آب
پرستوها که با پرواز و با آواز
و ماهی ها که با آن رقص غوغایی
نمی خواهم بفهمانند بیدارند

شب افتاده ست و من تاریک و تنهایم
در ایوان و در تالاب من دیری ست در خوابند
پرستو ها و ماهی ها و آن نیلوفر آبی

بیا ای مهربان با من!
بیا ای یاد مهتابی..”
― مهدی اخوان ثالث, لحظه‌ی دیدار نزدیک است

“Experience was of no ethical value. It was merely the name men gave to their mistakes. Moralists had, as a rule, regarded it as a mode of warning, had claimed for it a certain ethical efficacy in the formation of character, had praised it as something that taught us what to follow and showed us what to avoid. But there was no motive power in experience. It was as little of an active cause as conscience itself. All that it really demonstrated was that our future would be the same as our past, and that the sin we had done once, and with loathing, we would do many times, and with joy.”
― Oscar Wilde, The Picture of Dorian Gray

“There are no happy endings.
Endings are the saddest part,
So just give me a happy middle
And a very happy start.”
― Shel Silverstein, Every Thing on It

“Bitterness can be corrosive. It can rewrite your memories as if it were scrubbing a crime scene clean, until in the end you only remember what suits you of its causes.”
― Fredrik Backman, Beartown

“ترس عجیبی در درون آدم رخنه می‌کند وقتی بدانی بهترین لحظات زندگی‌ات مال هفده سالگی‌ات بوده، ترسی که همیشه همراه اوست. وقتی داشت بزرگ می‌شد همه به او می‌گفتند که در آینده بازیکن حرفه‌ای می‌شود. او هم اینقد به آن‌ها باور داشت که وقتی این‌طور نشد به این معنی گرفت که آن‌ها مقصر هستند، انگار نه انگار که همه چیز تقصیر خودش بود. هر صبح با این حس بیدار می‌شود که یکی یک زندگی بهتر را از او دزدیده؛ دردی شبح‌وار و غیر قابل تحمل بین آنچه باید می‌بود و آنچه هست”
― Fredrik Backman, Beartown

“A stone in the path may have the best intentions, but it must be kicked out of the path, for all that.”
― Ethel Lilian Voynich, خرمگس

“On and on he wandered, and came out upon the sea-shore, on the barren rocks where the fierce light struck down, and the water moaned its low, perpetual wail of unrest. "Ah!" he said; "the sea will be more merciful; it, too, is wearied unto death and cannot sleep."

Then Arthur rose up from the deep, and cried aloud:

"This sea is mine!”
― Ethel Lilian Voynich, The Gadfly

“What I see, Padre? I see a great, white being in a blue void that has no beginning and no end. I see it waiting, age after age, for the coming of the Spirit of God. I see it through a glass darkly.”
― Ethel Lilian Voynich, خرمگس

“It was the Gadfly whose eyes sank first. He shrank down, hiding his face; and
Montanelli understood that the gesture meant "Go!" He turned, and went out of the
cell. A moment later the Gadfly started up.
"Oh, I can’t bear it! Padre, come back! Come back!"
The door was shut. He looked around him slowly, with a wide, still gaze, and understood that all was over. The Galilean had conquered.”
― Ethel Lilian Voynich, The Gadfly