“تمام ماه ها را به تفکر گذراندم. به ویژگی های تنهایی پی بردم، بیشتر شبیه این که دستی که تازه از یخچال بیرون آمده بین پایت را آرام فشار بدهد. نمی توانستم راهی پیدا کنم تا موجود ویژه ای در جهان باشم، ولی می توانستم راهی متعالی برای پنهان شدن پیدا کنم و برای همین نقاب های مختلف را امتحان کردم: خجالتی، دوست داشتنی، متفکر، خوش بین، شاداب، شکننده... این ها نقاب های ساده ای بودند که بر یک ویژگی دلالت داشتند. باقی اوقات نقاب های پیچیده تری بر صورت می زدم، محزون و شاداب، آسیب پذیر ولی شاد، مغرور اما افسرده. این ها را به خاطر این که توان زیادی ازم می بردند در نهایت رها کردم. از من بشنو: نقاب های پیچیده زنده زنده تو را می خورند.”