Sarah Hmp

“After all, memory may be the only thing on earth we can truly manipulate to serve us, so we don't have to look back at ourselves in the receding past and think, What an arsehole!”
― Steve Toltz, A Fraction of the Whole

“How could I tell him that I now wanted what he had once wanted----to travel on trains and fall in love with girls with dark eyes and extravagant lips? It didn't matter to me if at the end of it I had nothing to show but sore thighs. It wasn't my fault that the life of the wanderer, the wayfarer, had fallen out of favor with the world. So what if it was no longer acceptable to drift with the wind, asking for bread and a roof, sleeping on bales of hay and enjoying dalliances with barefooted farmgirls, then running away before the harvest? This was the life I wanted, blowing around like a leaf with appetites.”
― Steve Toltz, A Fraction of the Whole

“مردم همیشه شکایت می‌کنند که چرا کفش ندارن تا اینکه یه روز آدمی رو می‌بینن که پا نداره و بعد غر می‌زنن که چرا ویلچر اتوماتیک ندارن. چرا؟ چی باعث می‌شه که به طور ناخودآگاه خودشون رو از یه سیستم ملال‌آور به یکی دیگه پرت کنن؟ چرا اراده فقط معطوفه به جزئیات و نه کلیات؟ چرا به جای اینکه «کجا باید کار کنم؟» نمی‌گیم «چرا باید کار کنم؟» چرا به جای «چرا باید تشکیل خانواده بدم؟» می‌گیم «کی باید تشکیل خانواده بدم؟»”
― Steve Toltz, A Fraction of the Whole

“تمام ماه ها را به تفکر گذراندم. به ویژگی های تنهایی پی بردم، بیشتر شبیه این که دستی که تازه از یخچال بیرون آمده بین پایت را آرام فشار بدهد. نمی توانستم راهی پیدا کنم تا موجود ویژه ای در جهان باشم، ولی می توانستم راهی متعالی برای پنهان شدن پیدا کنم و برای همین نقاب های مختلف را امتحان کردم: خجالتی، دوست داشتنی، متفکر، خوش بین، شاداب، شکننده... این ها نقاب های ساده ای بودند که بر یک ویژگی دلالت داشتند. باقی اوقات نقاب های پیچیده تری بر صورت می زدم، محزون و شاداب، آسیب پذیر ولی شاد، مغرور اما افسرده. این ها را به خاطر این که توان زیادی ازم می بردند در نهایت رها کردم. از من بشنو: نقاب های پیچیده زنده زنده تو را می خورند.”
― Steve Toltz